Koekie's buitenschoolse opvang stopt ermee

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op woensdagmiddag is Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, het enige kind op de buitenschoolse opvang. Iedereen zag al tijden aankomen dat je met zo weinig klanten geen rendabele opvang kunt runnen. Dus was de verbazing niet al te groot dat Prokino, de stichting die deze opvang verzorgt, het besluit nam op 1 maart haar deuren te sluiten. Met diverse ontslagen tot gevolg, want de Paulus School is niet de enige plek waar het niet langer loont kinderen onder te brengen. Triest, vooral omdat de kwaliteit van de opvang zo goed was. Er liepen daar begeleiders rond die echt wisten hoe ze met speciale kinderen moesten omgaan.

Deze woensdagmiddag haalde ik Koekie rond een uur of vijf op, omdat er in de vooravond een honkbaltraining in de Bijlmer op het programma stond. Ik werd, zoals meestal, getrakteerd op enthousiaste verhalen over wat hij deze middag gedaan had met juf Krista.

‘We hebben muffins gemaakt,’ zei Koekie. ‘Hier, neem er maar een.’
Ik at en zei: ‘Lekker.’ Toen hij niet keek, nam ik een tweede.

‘Kijk,’ zei hij daarna, ‘ik heb een tas ontworpen.’ Van twee kleuren papier had hij heel zorgvuldig een tas geplakt en geknipt, met allerlei hokjes en vakjes met specifieke functies.
‘Mooi,’ zei ik.
‘Ja,’ zei Koekie, ‘ik word ontwerper.’

‘Juf Krista heeft me de foxtrot geleerd,’ zei hij, nadat hij klaar was met de uitleg over de tas. ‘Kom juf, dan laten we het zien.’ Met mij als publiek deden ze samen de foxtrot. Vlekkeloos tot op het moment dat er abrupt gedraaid moest worden.

‘En nu moeten we echt weg,’ zei ik tegen Koekie. ‘Ga je kleren bij elkaar zoeken en doe ze aan.’
Dat gaf mij de tijd om nog even met Krista te praten. ‘Hij wil niet alleen tassenontwerper worden,’ zei ze, ‘maar ook uitvinder en stuntman. We hebben namelijk nogal wat stunts geoefend in de gymzaal.’

Ja, Koekie blijft vrouwendingen afwisselen met macho-stuff, daar zit hij helemaal niet mee. Maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

‘Dus jullie hadden een goede middag?’ vroeg ik ten overvloede nog maar eens aan Krista omdat Koekie nog niet klaar was met het opsporen en aandoen van zijn kleren.
‘Ja, hij is zo enthousiast,’ zei ze, ‘hij vindt eigenlijk alles leuk.’

Het is iets wat mijn vrouw en ik ook steeds weer tegen elkaar zeggen: wat heeft hij toch een ongekende levenslust. Fijn om het ook weer eens uit de mond van een ander, een objectieve buitenstaander, te horen.

Het was ook goed om na de uit de hand gelopen vechtpartij van vorige vrijdag weer een onverdeeld positieve week te hebben zonder wanklank. Behalve dan dat ik het zwaar klote vind dat de naschoolse opvang sluit. Nog niet eens voor ons persoonlijk, want – toeval bestaat niet – per 1 maart heeft mijn vrouw geen baan meer en dan is zij er dagelijks voor Koekie. En het bespaart ons ook nog eens bijna 500 euro, een kapitaal bedrag in deze tijd. Maar wat het zo verdomd triest maakt, is dat een bovengemiddeld goede groep begeleiders die met hart en ziel hun werk deden en nog steeds doen, op straat komt te staan. Gewoon omdat het voor te veel ouders te duur is geworden om hun kinderen hier hun middagen te laten doorbrengen sinds de belasting nog maar zo weinig vergoedt. Hoewel ik als overtuigd VVD’er een voorstander ben van de vrije marktwerking met alle gevolgen vandien, word ik hier toch niet echt blij van. Wie gaat hem verdorie nu de foxtrot leren?

Reageer op artikel:
Koekie's buitenschoolse opvang stopt ermee
Sluiten