Koekie’s eerste week op de nieuwe school

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het is zondagavond. Morgen begint school weer na zes lange vakantieweken. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, ligt in bed. Ik heb het boek waaruit ik hem ga voorlezen, in de aanslag. Voordat ik daarmee kan beginnen, zegt Koekie: ‘Frans, als het nou niet gaat op mijn nieuwe school, waar moet ik dan naartoe?’

Het was een onderwerp dat hij de hele vakantie had doodgezwegen. Pogingen van ons om het erover te hebben, werden door hem in de kiem gesmoord. Het uitspreken van de woorden ‘nieuwe school’ bezorgde hem een acute aanval van Oost-Indische doofheid. De beslissing om van normaal onderwijs over te stappen naar speciaal onderwijs was niet de zijne. Hij had het waanzinnig naar zijn zin op de Oscar Carré School en zat niet te wachten op de transfer naar de Sint Paulus. Tientallen keren hebben we hem uitgelegd waarom het de enige optie was, en uiteindelijk leek hij er vrede mee te hebben. Maar diep in zijn hart zag hij het als een onterechte degradatie. Hij had weliswaar nauwelijks gewerkt de laatste twee jaar op school, maar hij had er wel zijn vrienden en vriendinnen en het was er gezellig en iedereen had ultiem veel begrip voor hem. Dus eigenlijk was het niet nodig dat hij daar weg moest.

Ik overdacht zijn vraag en zei: ‘Je gaat het heel goed doen op je nieuwe school, je zult er plezier hebben en je gaat er vooral veel leren.’

‘Ja maar Frans, als het toch niet gaat?’ vroeg hij nogmaals.

‘Koekie, jij bent zo slim,’ zei ik. ‘In drie jaar ga jij groep vijf tot en met acht doen. Het is onmogelijk dat het je niet lukt.’

Daarna mocht ik beginnen met voorlezen.

De rode draad van de eerste schoolweek was juf Nancy. ‘Ze is streng,’ was het oordeel na dag 1. Dat werd later bijgesteld naar: ‘Ze is heel streng.’ En op dag vier naar: ‘Ze is zoooo streng.’

‘Je moet op je plaats blijven zitten,’ mopperde hij. ‘En je mag ook niet praten,’ deed hij er nog een schepje verontwaardiging bovenop.

‘Die Nancy lijkt ons een goede juf,’ zeiden wij. ‘Dat is namelijk de bedoeling van school, dat je er iets leert.’

Ik zei op een ochtend tegen juf Nancy wat Koekie over haar gezegd had. Ze vatte het op als een compliment. Ik zei ook nog dat hij voor zijn doen veel praatte over het werk dat hij op school moest doen en ook daadwerkelijk deed. ‘Dat lijkt me een goed teken,’ zei juf Nancy.

We keken als we hem naar school brachten wat hij had gedaan. Nou waren we er aan gewend geraakt dat hij zijn werk slechts zeer gedeeltelijk of helemaal niet maakte, dus schrokken we van wat er al lag: naar zijn maatstaven een berg aan afgerond werk. We zagen ook een keurig opgeruimde la. En tot onze verbazing ging hij, als hij de klas binnenkwam, gewoon op de stoel achter zijn tafeltje zitten. We moesten oppassen dat we niet euforisch werden. Het schooljaar was per slot van rekening pas een week oud.

Reageer op artikel:
Koekie’s eerste week op de nieuwe school
Sluiten