Koekie’s leven is een wankel evenwicht

redactie 21 jun 2018 Blogs

Graag zou ik hier weer eens een vrolijk stukje schrijven over Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Want meestal hebben we een goede tijd samen en weegt de lol dubbel en dwars op tegen de zorgen die we hebben. Maar om wat voor reden ook is er zo’n beetje iedere week minimaal één ingrijpend incident. Het zijn bijna altijd incidenten die rechtstreeks terug te voeren zijn op zijn leven als pleegkind. Ik ga er tenminste vanuit dat gezinnen met eigen kinderen dit soort zaken bespaard blijven.

Goed, dat was de korte inleiding op wat ons afgelopen week weer overkwam.

Op donderdag hadden ze een gesprek op school met Koekie. Ze wilden hem ook uitleggen dat ze een speciaal programma voor hem hadden samengesteld, een programma dat rekening hield met zijn concentratieproblemen, zijn speelsheid en zijn driftaanvallen. Juffrouw Esther, die samen met meester Rick het gesprek zou voeren, had ons hier vooraf van op de hoogte gebracht.

Koekie zei er, nadat hij die dag thuis gekomen was, niets over. Dat is namelijk in alle situaties zijn tactiek: nergens over praten. Dus vroeg mijn vrouw hem: ‘Had jij een gesprek op school?’ Hij keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen, met ogen waarin de vraag stond: ‘Hoe weet jij dat in vredesnaam?’ Dat zei hij niet. Hij zei, nadat hij zich had herpakt: ‘Leuk.’ Naast nergens over praten is dat zijn tweede hobby: vragen beantwoorden met ‘leuk’. Veel meer informatie kregen we niet los. Maar dat er iets gebeurd was, wat hem in verwarring bracht, werd wel duidelijk. Hij huilde, wilde niet door mij maar door mijn vrouw naar bed gebracht worden. Hij kreeg niet zijn zin en hoewel hij zei dat ik niet voor hoefde te lezen, deed ik dat toch. Tijdens het Pippi Langkous-verhaal schreeuwde hij steeds: ‘Ophouden Frans, ik luister toch niet’ en ‘Ik wil alleen zijn.’

Later op de avond, toen ik op het balkon een sigaret rookte, zag ik dat het grote licht brandde op zijn slaapkamer. Ook het licht op de gang en op mijn kamer had hij aangedaan. Hij sliep gelukkig wel, maar dit betekende weer dat hij doodsbang was voor iets.

De volgende ochtend, toen ik hem naar school fietste, begon hij uitgebreid over zijn moeder te praten. En als hij zomaar persoonlijke verhalen begint te vertellen dan is echt de beer los. ‘Als ik 12 ben, mag ik alleen op bezoek bij mijn moeder, hè Frans?’

‘Jazeker, Koekie,’ zei ik. ‘Heb je daar nu al zin in?’

‘Nee,’ zei hij, ‘dat ga ik niet doen.’

‘Je houdt toch heel veel van je moeder?’ vroeg ik.

‘Ja, ik houd veel van mamma, maar ik wil niet meer bij haar op bezoek,’ waren zijn afsluitende woorden over dit onderwerp.

We gingen een moeilijke dag tegemoet, wist ik al. Hij had veel nagedacht en was tot de conclusie gekomen dat zijn huidige bestaan op het spel stond. Toen ik hem afleverde bij school en hem kuste, beloofde hij zich goed te gedragen.

’s Middags rond enen kreeg mijn vrouw telefoon. Of ze Koekie wilde komen ophalen, hij was ‘niet te handhaven’. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt.

Ze trof Koekie huilend aan in de kamer van de administratie op school. De uitleg die ze kreeg, luidde ongeveer als volgt: vrijdagjuf Antien had hem gevraagd welke afspraken er gisteren gemaakt waren en kort daarna was hij uit zijn dak gegaan, weggelopen uit de klas, van die dingen.

’s Avonds, toen hij in bed lag, kregen we met veel moeite een lezing van hem over de gebeurtenissen. Daar konden we geen touw aan vastknopen. Toen we hem vroegen of hij na het gesprek van gisteren bang was geworden dat hij misschien van school af moest, zei hij met zijn kleinste stemmetje: ‘Ja.’

Het had geen donder te maken met de inhoud van het gesprek. Waarschijnlijk hadden ze hem goed en duidelijk uitgelegd wat ze van plan waren, maar hij onthield alleen dat er een gesprek was. Hij is nog veel te kinderlijk om op de inhoud te letten, hij weet alleen dat er gesproken wordt. En gesprekken, die leiden alleen tot veranderingen en dus tot ellende. Dat heeft het verleden wel bewezen.

Het verklaarde zijn opmerkingen over zijn moeder. Want problemen op school brachten, in zijn hoofd, ook een mogelijke verandering in de rest van zijn bestaan mee.

De oplossing voor deze crisis? Weer een serieus gesprek op school hebben, wachten tot deze nachtmerrie weer uit Koekie’s hoofd verdwenen is? We weten het niet en schieten tekort.

Nou ja, volgende week een vrolijk Koekie-verhaal. Wat er ook gebeurt.

Reageer op artikel:
Koekie’s leven is een wankel evenwicht
Sluiten