Koekie's nieuwsgierigheid is niet altijd een feest

redactie 21 jun 2018 Blogs

Sorry, maar ik moet mezelf even herhalen. Er gebeurde namelijk iets raars vorige week op de dag dat mijn stiefdochter trouwde. Ik kon het niet laten daar in mijn woensdag verschijnende Panorama-column over te schrijven, normaal gesproken een plek waar Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, niet of nauwelijks opduikt. Het betrof het volgende incident.

Mijn vrouw was maandagmiddag al vroeg weg en liet Koekie en mij onbeheerd achter. We zaten ruim voor het geplande vertrek naar de Stopera, de plek waar Rosa en haar man Adil gingen trouwen, al klaar op ons paasbest. Nadat we elkaars stropdassen voor de tiende keer hadden gecontroleerd, was het nog steeds veel te vroeg. ‘Ga nog maar een halfuurtje met je iPad spelen,’ zei ik tegen hem.

Toen dat halfuur bijna voorbij was, deed hij zijn koptelefoon af en vroeg: ‘Frans, wat is fistfucken?’ ‘Sorry?’ zei ik. ‘Wat zeg je nou? Waar heb je naar zitten kijken op YouTube?’

Naar Hans Teeuwen dus. Een tijd geleden was hij in een café zomaar aan tafel gaan zitten bij Teeuwen, die hij niet kende. Sinds een paar weken had hij Teeuwen ontdekt op de computer en als hij zich onbespied waande, keek hij ernaar. Hij vond Teeuwen het toppunt van grappig.

‘Ja Frans, wat is dat?’ ‘vroeg hij op een manier die mij het idee moest geven dat ik me daar niet met een jantje-van-leiden kon afmaken, hoewel ik dat heel graag wilde.
‘Jij,’ zei ik langzaam en nadrukkelijk, ‘bent nog veel te jong om dat te weten. Dat ga ik je niet uitleggen.’
‘Maar ik wil het weten,’ zei hij.
‘Ik zeg het niet,’ zei ik.
‘Als je het niet zegt,’ zei hij, ‘ga ik zo meteen in de trouwzaal fistfucken fistfucken roepen.’
‘Dat ga je helemaal niet doen,’ zei ik. ‘Onderwerp gesloten.’

Gelukkig was het deze middag ijskoud. Dat zorgde ervoor dat tijdens de fietstocht naar het stadhuis dat vermaledijde woord uit zijn hoofd verdween. Hij gedroeg zich keurig in zijn rol van aangever van de ringen. Hij clownde niet en besefte dat hij niet de hoofdrol speelde in deze plechtigheid.

De volgende avond hadden mijn vrouw en ik het kwartiergesprek op school met Eveline, zijn juf. Na al het gedoe met wisselkrachten in het begin van het schooljaar, is zij nu vier dagen per week de vaste lerares van zijn groep. Vanaf dag één meldt hij ons dat juf Eveline écht heel streng is. Een opmerking die wij steevast in blijdschap ontvangen. ‘En zo hoort het,’ zeggen wij. ‘Een juf is geen vriendin, maar iemand die je dingen leert.’

Wij brachten dit compliment dan ook aan haar over. Wij zeiden ook dat hij dezer dagen thuis zijn vergaarde kennis etaleerde. ‘Weten jullie wat de hoofdstad van Groningen is?’ En dan triomfantelijk: ‘Groningen!’ Een van de vele voorbeelden. Zolang het maar geen rekenen of taal is, kun je geen betere leerling dan Koekie hebben. Hij wil namelijk alles weten. In die zin juich ik zijn ontdekkingsreis door de wereld van Hans Teeuwen, soms afgewisseld met de door de naschoolse juf aanbevolen Najib Amhali, van harte toe. En nee, soms is dat geen feest. Wij zitten er echt niet op te wachten om een 11-jarige op 11-jarige wijze uit te leggen wat fistfucken is. Maar tegenover dat incident staan minimaal tien vragen die wel bij een tiener horen.

‘Ja, hij is nieuwsgierig,’ zei Eveline. ‘Dat merk ik steeds.’

‘Jammer dat-ie soms rekent als een nuljarige en als hij ongeconcentreerd is zo slordig schrijft dat er geen touw aan vast te knopen is,’ zeiden wij.

‘Ja,’ zei Eveline, ‘er zit meer in dan er uitkomt op dat gebied.’

Ze was er relaxed onder en gaf ons de indruk dat als we geduld hadden en zij de tijd kreeg, het ook met de vakken die hij nu als hinderlijke onderbrekingen op de weg naar grote wijsheid zag, wel goed zou komen.

‘Ik heb er alle vertrouwen in,’ zei mijn vrouw toen we naar huis fietsten. ‘Ze is heel bevlogen.’
‘Ja,’ zei ik, ‘net als Nancy vorig jaar hebben we weer een juf voor wie lesgeven een roeping is.’

Het was een goede week.

Reageer op artikel:
Koekie's nieuwsgierigheid is niet altijd een feest
Sluiten