Koekie's rechtszaak loopt goed af maar heeft wel gevolgen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Dinsdagavond deed ik Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, verslag van de rechtszaak die ‘s ochtends had plaatsgevonden en waar ik aanwezig was. Ik begon met de uitkomst. ‘De rechter heeft beslist dat je ook het komende halfjaar bij ons woont.’

Nou is dat een mededeling waar Koekie niet bepaald op zit te wachten, dat besef ik ook wel. Die heeft hij al veel te vaak gehoord.

‘De rechter heeft nog meer gezegd. Hij kon zich niet voorstellen dat jij ooit bij ons weg zou gaan. Dat zal nooit iemand beslissen.’

Dat kwam al wat meer in de richting van wat Koekie wilde horen.

‘De rechter, die behoorlijk boos was dat het allemaal zo lang duurde en dat er zo gesold wordt met jou, heeft de Kinderbescherming streng toegesproken. Ze moeten nu echt snel met een rapport komen, zodat ook eindelijk eens zwart op wit staat dat je nooit en te nimmer door niemand hier nog weggehaald kunt worden.’

Ook dat vond Koekie goed en wel, maar…

‘Er komt dus nu echt nog maar één rechtszaak. En die kan maar op één manier eindigen. En dan stel ik voor dat we het officiële papier waarin staat dat je zo lang bij ons blijft als je zelf wilt -tot je achttiende, of 32ste of 83ste-, dat we dat papier met een handtekening van de rechter inlijsten en ophangen hier in huis.’

Hij vond het goed nieuws, maar om nu te zeggen dat hij uit zijn dak ging van blijdschap… nee. Mijn vrouw zei dat we hem altijd de waarheid hadden verteld en dat ook zouden blijven doen. ‘Wij liegen niet tegen je, nooit. Het is 99,9 procent zeker dat je bij ons blijft, maar nog net niet 100 procent. Het komt allemaal goed.’ Ik sta helemaal achter dit principe van mijn vrouw.

De volgende dag explodeerde Koekie op school. Een bizarre ochtend werd door Koekie van een grootse finale voorzien: hij tilde een tafel op en gooide die kapot. De klas die het toch al moeilijk heeft met steeds wisselende leerkrachten, raakte nu helemaal over het kookpunt. Mijn vrouw sprak telefonisch met de baas van de school, ik belde ‘s avonds met de moeder van een van zijn klasgenootjes, een lieve jongen die door Koekie, vriendelijk gezegd, nogal onheus bejegend was. Ik wilde graag zijn gedrag verklaren.

Op vrijdag ging het weer mis op school. De rechtszaak en mijn uitleg, zijn eigen gepieker daarover, het had hem in een toestand gebracht waarin zijn angst om terug te worden gestuurd naar zijn moeder groter dan ooit was. Opeens dacht de hele klas en de helft van de rest van de school dat Koekie’s dagen bij ons geteld waren.

De dinsdag van de rechtszaak was ik zenuwachtig. Ik wist dat de een half jaar geleden door de rechter gevraagde rapportages en bevindingen niet waren geleverd. Het leek er zelfs niet op. In door mijn hoofd razende doemscenario’s schreeuwde een woedende rechter dat hij deze zaak helemaal zat was, dat we moesten opdonderen en dat Koekie maar met zijn moeder mee moest naar België. Als hij er maar vanaf was.

Zo zijn rechters niet. Gelukkig niet en natuurlijk niet. Hij laat zich in zijn beslissing niet leiden door tekortschietende instanties maar door het welzijn van het kind. Uiteindelijk, drie jaar te laat, zal ook de volgende rechter zeggen dat het voor Koekie het beste is dat hij bij Céline en Frans blijft. Die twijfel heb ik na dinsdag niet meer.

Maar verdomme, waarom slaag ik er niet in de twijfel bij Koekie weg te nemen?

Reageer op artikel:
Koekie's rechtszaak loopt goed af maar heeft wel gevolgen
Sluiten