Koekie's relatie met zijn moeder verandert

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, heeft meer verstand van mijn iPhone dan ik en is er sinds hij de code weet voortdurend mee aan het klooien. Het laatste wat hij ermee gedaan heeft, is het installeren van een foto op het openingsschermpje. Iedere keer dat ik mijn mobiele telefoon aanzet, zie ik nu Koekie en zijn in december geboren broertje. Hij heeft hem lief en stevig vast en kijkt er zorgzaam en beschermend bij.

De foto is vorige maand gemaakt. Koekie had zijn moeder zestien maanden niet gezien. Jeugdzorg had met het nodige kunst- en vliegwerk een ontmoeting geregeld. Dus fietsten Koekie en ik op een zaterdag naar kinderspeelpaleis Ballorig in de Bijlmer. Wij waren een half uur te vroeg en zijn moeder was gestrand op station Utrecht en ruim een half uur te laat.

‘Komt ze nog?’ vroeg hij iedere drie minuten.

Bij eerdere afspraken had Koekie altijd gierende buikpijn en sloeg hij naarmate de ontmoeting dichterbij kwam groen uit. Deze keer niet. Hij was alleen zenuwachtig. Het wachten liet die zenuwen bepaald niet verdwijnen. Gelukkig waren er trampolines waar hij eindeloos probeerde zijn saltotechniek te verbeteren. Hij moest en zou op zijn voeten terechtkomen en blijven staan.

Moeder had haar thuiswonende kinderen bij zich. De begroeting was allerhartelijkst. De tweeënhalf uur vlogen voorbij. Koekie speelde met zijn broertjes en zusjes. Ik had, terwijl ik de jongste op schoot had, voor het eerst een lang gesprek met moeder. Over van alles en nog wat. De sfeer was ernaar dat ik haar alles kon vragen. Op veel vragen kreeg ik antwoord. Jammer genoeg niet op die ene vraag: waarom was Koekie in 2008 uit huis geplaatst? Terwijl ik die toch echt drie keer gesteld heb. Ze heeft het, zo concludeerde ik voorzichtig, verdrongen. De belangrijkste boodschap die ze mij, en waarschijnlijk de hele wereld, wilde meegeven was dat het leed dat Koekie is aangedaan niet voor haar rekening komt. Het is een eerder pleeggezin, waar Koekie met een van zijn broers heeft gezeten, dat hem heeft geprobeerd kapot te maken.

‘Meneer Frans,’ zei ze op een gegeven moment. ‘Mensen zeggen tegen mij dat Koekie het bij u en uw vrouw honderd keer beter heeft dan bij dat gezin. Dan zeg ik: nee, hij heeft het niet honderd keer beter, hij heeft het duizend keer beter.’

Ze maakte nog een foto van Koekie en mij. We keken allebei ernstig. ‘Wel lachen hè,’ zei ze.

Wat het bezoek uiteindelijk voor mij tot een groot succes maakte, was dat moeder Koekie de indruk gaf dat het goed was. Ze had vrede met deze situatie. Koekie was, is en blijft haar zoon. Maar zonder het uit te spreken maakte ze hem duidelijk dat hij bij ons zou blijven wonen en dat dit haar volle goedkeuring had. Zo ervoer Koekie het ook, merkte ik toen we wegfietsten uit de Bijlmer. Hij was opgelucht, zijn leven was weer wat duidelijker geworden.

Twee weken later belde ze me. Ik stond op een honkbalveld. Koekie ging net uit met drie slag. ‘Vonden jullie het een leuk bezoek?’ vroeg ze me.

‘Jazeker,’ zei ik. ‘En ik zal tegen Koekie zeggen dat je gebeld hebt en dan vraag ik hem of hij jou morgen belt.’

Het telefoongesprek dat hij de volgende dag met zijn moeder had, was het meest relaxte wat hij ooit met haar voerde. Bij eerdere conversaties hoorden we hem nooit meer zeggen dan ‘ja mama’, ‘nee mama’ en ‘wat zegt u?’. Nu hield hij hele verhandelingen, bijvoorbeeld over indianen, zijn nieuwste hobby. En daar wist mama ook het een en ander van.

We liepen door de Kalverstraat en toen we bij de Zara waren, zei hij dat hij moest ophangen. ‘Céline gaat een broek voor me kopen en die moet ik passen. Dag mama.’

Reageer op artikel:
Koekie's relatie met zijn moeder verandert
Sluiten