Koekie’s relatie met zijn moeder

redactie 21 jun 2018 Blogs

Voorlezen is een hobby van me. Omdat Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, er erg van houdt om voorgelezen te worden, omdat ik een goed kinderboek wel kan waarderen én omdat het me de kans geeft hem te laten praten over zijn gevoelens en over zaken die zich in zijn verleden hebben afgespeeld.

We zijn nu bezig in het eerste Harry Potter-boek. Harry is, nu hij naar Zweinstein gaat, nog nooit in zijn leven zo zenuwachtig geweest.

‘Koekie,’ vraag ik hem als ik het boek even terzijde leg, ‘wanneer was jij nou heel erg zenuwachtig?’

Zonder een seconde na te denken, zegt hij: ‘Toen ik mama aan de telefoon had.’

‘Toch niet de laatste keer?’ vraag ik, want toen gedroeg hij zich volwassen en leek hij veel minder van streek dan de keren ervoor, hoewel hij ook nu heel erg aan het gebaren was en ingetogen schreeuwend zei: ‘Tegen mama zeggen dat ik er niet ben, zeg dat ik weg ben.’

‘Nee, niet de laatste keer,’ zegt hij vanuit zijn bed, waar behalve hijzelf ook een knuffel ligt en de inmiddels complete AH Disney-figuren.

Als ik ergens over pieker de laatste tijd dan is het over de relatie tussen Koekie en zijn moeder. Het hoort zo te zijn dat hij op wat voor manier dan ook contact heeft met zijn moeder: telefonisch, fysiek, schriftelijk, whatever. Hij is haar zoon en de moeder-kindband is een onlosmakelijke en definitieve. Mijn vrouw en ik, en dat beseffen we altijd, zijn de pleegmoeder en pleegvader. Moeder was moeder, is moeder en zal altijd moeder zijn. Contact moet er zijn, dat hoort zo.

Toch is er een ‘maar’. Zoals het hoort, is niet altijd zoals het zou moeten.

‘Waarom,’ vroeg Panorama-collega Peter van de Kraats, ‘ben jij voor hem aan het beslissen dat het goed is om zijn moeder te zien? Waarom laat je hem dat zelf niet bepalen? Misschien is hij er op dit moment wel helemaal niet aan toe. Misschien duurt het nog wel jaren voordat hij dat echt aankan.’

‘En,’ voegde hij daar – zout in de twijfelende wond strooiend – aan toe, ‘jullie zijn er voor Koekie, voor het kind, niet voor moeder. Hij is niet voor niets daar weg en bij jullie.’

Het was een hard toespraakje, van Van de Kraats. En het maakte de te nemen stappen er niet duidelijker en makkelijker op.

Ik dacht weer even aan het laatste telefoongesprek van Koekie en moeder. Ze deelde hem mede dat hij snel een nieuw broertje of zusje zou krijgen. Het zorgde voor een grote glimlach op zijn gezicht. Hij was er behoorlijk enthousiast over, maar twee dagen later wilde hij er opeens niet meer over praten. ‘Daarom niet,’ was het antwoord op de waarom-vraag. Op school kon hij zich een paar dagen niet concentreren.

Mijn vrouw en ik zagen hem worstelen. Wat leuk, een nieuw broertje of zusje. Dat was het ene gevoel. Maar er was ook dat andere gevoel: ik kon niet blijven en nu word ik vervangen.

Het is een verdomd moeilijk gevecht in het hoofd van een 10-jarige. Kom daar maar eens op bevredigende wijze uit.

Reageer op artikel:
Koekie’s relatie met zijn moeder
Sluiten