La bambina kon niet mee naar het restaurant

redactie 21 jun 2018 Blogs

'Wat is het hier mooi,' verzuchtte ik, terwijl ik uit het raam van de huurauto keek. We reden door de heuvels van Piemonte, in Noord-Italië. Naast me op de achterbank zat Yaël, te zwaaien met haar speelgoed. Ze had geen oog voor de wereld buiten de auto. Ik was naast haar gaan zitten omdat we het kinderslot nog niet onder de knie hadden. En Yaël kan soms ineens onverwacht ondernemend uit de hoek komen.

Het was een vermoeiende reis geweest, vooral voor Yaël. Eerst met de taxi naar Schiphol, daarna in die ellenlange EasyJet-rij, gezellig met alle bestemmingen bij elkaar, in het kader van 'je moet wat overhebben voor een budgetvlucht', toen naar de gate, wat bij EasyJet neerkomt op een straffe wandeling, weer in de rij, een wandelingetje naar het vliegtuig, Yaël loopt niet zo snel, dus we komen als laatste binnen, o, gelukkig is er iemand zo vriendelijk om ergens anders te gaan zitten, zodat we met z'n drieën naast elkaar kunnen. Vliegtuig uit, bus in, koffers halen, kijk daar staan karretjes, o, er moet twee euro in. Heb jij twee euro? Ik ook niet. Sh*t, dan hebben we geen kar. Ik moet plassen. Ja, ga maar plassen. Ik wacht wel op de koffers. Kun je dat, met Yaël aan de hand? Ja, tuurlijk, ga maar. Vieze wc's man. O, de koffers zijn er al. Een grote koffer voor Yaël, een grote weekendtas voor Yaël – inhoud: vijftig luiers in een incourante maat, een bedtent, een luchtbed met pomp, twee aangepaste slaapzakken, kleertjes en heel veel reserverkleertjes, een roerzeef, speelgoed en medicijnen – en een kleine koffer voor Hanno en mij. Op zoek naar de autoverhuur, wachten, wachten, opnieuw een straffe wandeling naar de huurauto, met dus die koffers op de rolstand en de weekendtas om Hanno's schouder, en rijden maar.

En dat alles met een verbijsterde Yaël aan de hand. Yaël, die in een staat van zware overprikkeling verkeert, want zo'n reis is eigenlijk een beetje boven haar macht. Yaël, die steeds stopt met lopen vanwege een of andere geestelijke blokkade. Yaël, die ook nog iets moet eten en drinken en eigenlijk een schone luier moet. Maar dat eten en drinken kun je vergeten, veel te veel prikkels. En die luier? Heeft ze gepoept? Nee? Laat dan maar heel even zitten.

Maar daar waren we dan, op de prachtige agriturismo. Het groen om ons heen gaf bijna licht. Graziella van de receptie liet ons het appartement zien. Gezellig zag het eruit. Hanno ging meteen aan de slag met de bedtent en ik met Yaëls luier. Daarna probeerde ik haar alsnog wat brood te voeren. O, en ze moest nog haar medicijnen. Nee, blijf maar even hier. Kun je die deur alsjeblieft dicht laten, Hanno?

Ons volgende taakje was een supermarkt vinden. We moesten nog een prak maken voor Yaël, met dus die roerzeef uit de koffer. Yaël kan namelijk niet omgaan met afwijkende voedselconsistenties.

Toen dat allemaal gedaan was, ging ik maar eens even met Graziella overleggen over het eten. Zou het misschien mogelijk zijn dat we het eten haalden en in ons eigen appartement opaten? La bambina kon namelijk echt niet mee naar het restaurant. En lag trouwens sowieso al om zeven uur in bed, veel te vroeg voor een Italiaans diner. Graziella dacht even na en zei toen: 'We komen het eten gewoon brengen.'

En over dat brengen deden ze niet kinderachtig. De tafel werd feestelijk gedekt met van dat spierwitte tafellinnen en zo hadden we 's avonds, terwijl Yaël lag te slapen, ons hoogsteigen privédiner voor twee. 'Hier doen we het allemaal voor,' zuchtte ik opgelucht. Ik nam nog maar eens een slok Barolo-wijn. Yaël sliep. Ze SLIEP! In haar bedtentje. De vakantie was begonnen. 

Reageer op artikel:
La bambina kon niet mee naar het restaurant
Sluiten