Levens wegen

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Yaël was vandaag een beetje druk,’ stond er afgelopen donderdag in het schriftje van de dagbesteding. Het is inmiddels vaste prik. De donderdag daarvoor stond er: ‘Yaël zit vandaag wat hoog in haar energie’, en de donderdag dáárvoor: ‘Yaël is nogal hyper vandaag.’

Op dinsdag gaat er altijd een Nijntje-trolley met Yaël mee naar de dagbesteding: haar logeerkoffer. Daarin zitten voor een paar dagen schone kleren. Vanuit het dagcentrum gaat ze rechtstreeks naar het logeerhuis, dat in hetzelfde pand zit. Donderdag komt ze weer terug. En zo uitgerust en opgeladen als Hanno en ik zijn na twee nachten ongestoord slapen, zo moe en overprikkeld is Yaël dan meestal.

Ik schaam me er een beetje voor, maar toch wil ik het zeggen, omdat ik zeker weet dat ik niet de enige ouder ben met dit dilemma: die twee nachten uit logeren zijn eigenlijk een beetje te veel voor Yaël. En toch doen we het. Toch is er geen haar op mijn hoofd die eraan denkt die twee nachten terug te brengen naar één. Of nou ja, misschien soms één haartje, of eigenlijk elke week wel een paar.

Yaël vindt logeren leuk, maar twee nachten is eigenlijk nét te lang. Het is daar nu eenmaal drukker en spannender dan thuis. Aan de andere kant hebben wij die twee nachten hard nodig om bij te komen. Eén nacht bijslapen is te weinig. Althans, zo voelt het. En, zeg ik er altijd vergoelijkend bij, juist door die zorgpauze van twee nachten kan Yaël langer thuis blijven wonen, kunnen we de zorg beter volhouden.

Maar hoe weeg je die dingen? Hoe weeg ik mijn leven ten opzichte van het hare? Hoe zwaar weegt mijn vermoeidheid tegenover de hare? Mijn kwaliteit van leven tegenover die van haar? Wanneer gaat haar kwaliteit van leven te veel ten koste van de mijne en omgekeerd?

‘Mijn leven is net zo belangrijk als dat van Yaël,’ hoorde ik mezelf laatst tegen een vriend zeggen. ‘Minstens,’ zei hij direct, want dat is hoe de buitenwereld ertegenaan kijkt: als je verstand het niet goed doet, is je leven ook minder waard, om het maar eens bot te zeggen. Ik begrijp ergens wel waarom mensen zo redeneren – de mate van bewustzijn definieert in hun ogen de menselijke waarde. Toch kan ik geen reden bedenken waarom dat dan zo zou zijn.

Yaël heeft ons nodig, wij haar, maar we hebben soms ook rust nodig. Ik weeg onze levens en kom er niet uit. Intussen ben ik te veel gehecht geraakt aan die wekelijkse zorgpauze. Ik hoop dat Yaël mettertijd ook beter opgewassen is tegen die twee nachten.

Reageer op artikel:
Levens wegen
Sluiten