Lieve juf van Sam,

Er zit me iets dwars. Het gaat over mijn zoontje. Wat vindt u van hem? In het eindverslag van dit jaar staat dat u hem ˜een boefje' vindt. Een boefje. Dat klinkt erg schattig, moet ik zeggen. Maar in het gesprek dat we laatst hadden, keek u er heel ernstig bij. U zei dat u lang nagedacht had over een geschikte term om zijn gedrag te beschrijven. ˜Achterbaks' vond u te heftig, ˜sneaky' vond u toepasselijker.

Als voorbeeld voor zijn sneaky gedrag noemde u de storende geluidjes die hij soms kon maken. U had de kinderen meerdere malen gevraagd wie deze geluidjes produceerde, maar het bleef angstvallig stil. Uiteindelijk bleek het mijn zoon te zijn. Ja, hij doet soms van die dingen. Voor straf had u hem op de gang gezet. Gewoon, om even duidelijk te maken dat u niet met zich laat sollen.

Een ander voorbeeld dat u noemde was het waterballetvoorval. Het gebeurde op de dag dat er in de omgeving van de school brand was uitgebroken. Op last van de brandweer werd de school verzocht om alle ramen en deuren gesloten te houden, in verband met het vrijkomen van giftige gassen. Het was een hete dag, de zweetdruppels stonden leerkracht en leerling op het voorhoofd. Op een goed moment kwamen mijn zoon en zijn vriendje op het lumineuze idee om samen naar het toilet te gaan en daar hun hoofd nat te maken onder de kraan. U had niks door, want ze waren er stilletjes tussen uit geglipt. Toen u door een andere juf gewaarschuwd werd dat de wc's omgetoverd waren tot een klein zwembad, werd het u even te veel. Hij werd, samen met zijn vriendje, tijdelijk verbannen naar een andere groep. Daar moest hij aan een aparte tafel zitten om – als goedmakertje – samen met zijn vriend een tekening voor u te maken. U zou dan niet langer boos zijn, verzekerde de nieuwe juf hem.

Een zielig verhaal vond ik het, zowel uit uw mond, als toen mijn zoontje het opbiechtte voor het slapengaan. Hoe kunt u zo hardvochtig zijn tegen een kleuter? Mijn zoon is ondernemend, inventief, impulsief, en bovenal, pas 5 jaar oud. Eigenlijk had ik dit gewoon tegen u moeten zeggen in het tien-minutengesprek. Maar ja, tien minuten zijn tien minuten. En tien minuten zijn zo om. U vertelde het verhaal in alle ernst en met een vleugje trots over uw eigen kordate optreden.

En inderdaad, vanuit mijn rol als onderwijsadviseur had ik u misschien wel geprezen voor de duidelijkheid en structuur die u de kinderen biedt. Net als voor het feit dat u het voorval later nog in de groep had ˜nabesproken' met de kinderen. Maar als moeder voelt het hard en onterecht.

Maar goed, het zijn de laatste dagen van het schooljaar. Na de vakantie verhuizen we naar een nieuwe stad, naar een nieuwe school, waar ons weer nieuwe avonturen met ons ˜kleine boefje' staan te wachten. Want die passage over zijn boevengehalte had u wel opgenomen in het verslag aan de nieuwe school, zo verzekerde u mij. In aangepaste termen weliswaar, maar toch. Ik denk dat ik dit verslag maar op gepaste wijze ga laten verdwijnen. Gewoon, heel stilletjes, lekker sneaky.

Reageer op artikel:
Lieve juf van Sam,
Sluiten