Los van de grote mensen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Oké, eerst een lollige anekdote, al zeg ik het zelf. Toen ik een jaar of 8 was, en mijn middelste zusje Mirjam 7, hadden we twee buurjongens van dezelfde leeftijd met wie we altijd speelden. Het was een tweeling, Randy en Danny heetten ze. Mijn zusje had verkering met Danny en ik met Randy. In mijn herinnering waren het nogal ruige, stoute jongetjes, die veel hutten bouwden, maar met wie we ook spelletjes deden van het kaliber 'in een lege ton van een heuvel rollen'.

De verkering bestond eruit dat we met elkaar in de tuin speelden. Maar op een dag hadden Randy en Danny bedacht dat de kalverliefde toe was aan verdieping, om het zo maar eens te noemen. Randy en Danny stelden voor om met elkaar te gaan 'neuken'. Dat woord gebruikten ze ook. Ik vroeg wat dat dan was en Randy zei: 'Dan ga ik in de hut op jou liggen en dan geven we elkaar kusjes.'

Dat leek mij een prima plan, dus zo geschiedde. Daarna was de beurt aan Danny en Mirjam, maar Mirjam had niet zo'n zin om met Danny te neuken, dus toen bleef ik, na snel overleg, voor het gemak gewoon liggen in de hut, waarna Danny op mij kwam liggen. Heel lief en onschuldig allemaal.

Mijn zusje verlinkte me tijdens het eten. 'Sanne heeft met Randy én met Danny geneukt,' zei ze. Toen ik uitgelegd had wat ik dan precies had uitgevreten, moesten mijn moeder en haar man hartelijk lachen, waarna ze nog wel even zeiden dat dat niet zo'n geschikt woord was voor openbaar gebruik.

Ik weet niet waarom, maar ik moest aan de hutervaring denken toen Yaël weer eens de straat op stoof zodra ik de voordeur had geopend. Misschien omdat het allemaal zo vrij en blij was, het buitenspelen met de buurjongens.

Yaël heeft al sinds ze kan lopen expansiedrift: ze wil eropuit, weg, de wijde wereld in, vrij zijn. Net als de andere kinderen in de straat. Maar omdat ze geen idee heeft van gevaar en verkeer, trek ik haar altijd terug de veilige wereld in die we voor haar gecreëerd hebben.

Toch zie ik steeds als ze de stoep op rent, door al haar beperkingen heen, een normaal kind, met normale behoeften: ze wil zich losmaken van haar ouders. Ze wil groot zijn. Maar ze kan zich niet, zoals normale kinderen, losmaken, want haar verstand is te klein om die grote en onoverzichtelijke wereld te begrijpen.

Ik zou het haar gunnen, middagen hutten bouwen, vriendschappen en kinderliefdes sluiten, buiten zijn, los van de grote mensen. Maar het kan niet. Ze kan wel naar buiten, maar er moet altijd iemand bij zijn die niet van haar zijde wijkt, omdat ze met haar babyverstand niet begrijpt dat er auto's door de straat rijden, dat je de planten en de aarde niet kunt opeten en dat er een verschil is tussen stoep en straat.

Soms kan ik haar een beetje loslaten terwijl ze toch in haar beschermde wereld blijft. Haar eigen wereld, die ze hard nodig heeft, maar die haar ook wel eens benauwt. Haar wekelijkse nachtje logeren is zo'n moment. Ze voelt zich groot en vrij daar in het logeerhuis, onder het toeziend oog van de deskundige begeleiding. Of laatst, toen de bus pech had en ze een uur langer op haar kinderdagcentrum moest blijven, waarna ze vijf kwartier in de bus zat, omdat de logeerkinderen eerst werden weggebracht. We werden gebeld over de pech en de vertraging en ik vond het zielig dat ze zo lang in de bus moest zitten. Maar Yaël kwam met een enorme grijns en met haar borstje van trots vooruit de bus uit. Had ze toch maar mooi een avontuur beleefd zonder papa en mama. 

Reageer op artikel:
Los van de grote mensen
Sluiten