Maaike Vogelpoel

redactie 22 jun 2018 Blogs

Een nieuwe leerling in de vierde klas. Hij is al van zo’n drie middelbare scholen weggestuurd in verband met wangedrag. Onhandelbaar zou je denken als je dit hoort. Maar niets is minder waar.

Tijdens de eerste les Nederlands die ik aan deze jongen geef, maak ik veel contact met hem. Ik ben erg nieuwsgierig naar de persoon achter deze leerling. Hoe komt het dat hij al zoveel middelbare scholen heeft gezien? Waar is het misgegaan? In eerste instantie komt hij op mij over als een rustige, lieve jongen. Hij geeft tijdens deze eerste les aan dat hij een leerachterstand heeft, omdat hij bijna nooit naar school ging. Ik proef een beetje onzekerheid bij hem en laat hem weten dat hij altijd bij me terecht kan voor extra uitleg. ‘Samen zorgen we ervoor dat ook jij dit jaar je diploma gaat halen.’

Na deze les is het pauze, maar hij blijft nog even in mijn lokaal rondhangen waardoor ik de gelegenheid krijg om een kletspraatje aan te knopen en hem beter te leren kennen. We ploffen op een stoel, bammetje in de hand en na een half uur kletsen zijn we geen vreemden meer voor elkaar. Het is niet zomaar een kletspraatje; hij vertelt me heel open hoe het komt dat hij van verschillende scholen is weggestuurd. En dat hij drugs dealt. En dat hij regelmatig op de vuist gaat met z’n vader. En dat de docenten op de andere scholen hem niet mochten, ‘want ze zaten altijd maar te zeiken’. En dat hij zich eigenlijk best rot voelt. En dat hij weet dat hij niet goed bezig is en niet in de bak wil belanden.

Zonder oordeel luister ik naar zijn verhaal. We zitten allebei een beetje onderuitgezakt. Ontspannen. Ik ben me ervan bewust dat dit een bijzonder moment is. Hij vertrouwt mij zijn kwetsbaarheden toe, terwijl hij geen enkele reden heeft om docenten te vertrouwen. Ik voel de verbinding ontstaan en groeien.

Dat deze leerling al zoveel verschillende middelbare scholen heeft gezien, verbaast me des te meer als ik hem beter leer kennen. Hij doet zijn best op school, haalt geen rottigheid uit, is ontzettend sociaal en heeft zijn zinnen gezet op het behalen van een diploma. Het docententeam doet er alles aan om hem bij te spijkeren waar nodig en het werpt zijn vruchten af: hij slaagt met vlag en wimpel!

Een tijdje geleden kwam hij even langs op school om te vertellen hoe ontzettend hij het naar zijn zin heeft op zijn opleiding en dat het thuis nu zo goed gaat. Ik zie hem zitten bij de conciërge en loop direct naar hem toe. Hij straalt. En wat is hij groot geworden! En zo volwassen!

‘Mevrouw, weet u nog die eerste les Nederlands? Dat we toen in de pauze hebben zitten kletsen? U luisterde tenminste echt. Mede dankzij u heb ik mijn diploma gehaald. U had echt het beste met me voor.'

Wat ben ik trots op deze jongen die van een dubbeltje een kwartje is geworden.

Reageer op artikel:
Maaike Vogelpoel
Sluiten