Mag Koekie eeuwig bij ons blijven?

redactie 21 jun 2018 Blogs

Onlangs togen we met zijn drieen naar de Bijlmer: onze 8-jarige pleegzoon, mijn vrouw en ik. We hadden een dubbele afspraak. Allereerst zouden we bij het stadsdeelkantoor zijn moeder ontmoeten. Met haar gingen we een nieuw paspoort voor Koekie aanvragen zodat hij in de herfstvakantie met mijn vrouw naar Antwerpen kon en we met z'n allen volgend jaar op vakantie kunnen in Austin, Texas. Daarna hadden we een evaluatie op het kantoor van de pleegzorgorganisatie aan wie we Koekie te danken hebben.

Koekie was zenuwachtig. Om twee redenen. De eerste: hij had zijn moeder maanden niet gezien. De tweede: als we welk contact dan ook met pleegzorg hadden, dan zag hij altijd donkere wolken boven het paradijs samentrekken. Niet dat hij erover praatte, maar je zag zijn hersens rare capriolen maken. Had hij misschien iets verkeerds gedaan? Moest hij ook weer weg bij ons? En wie wilde hem dan nog? Op het stadsdeelkantoor gedroeg hij zich voorbeeldig. Hij sprak zijn moeder aan met u en was lief tegen zijn jonge zusjes. Zijn moeder was onder de indruk. ˜Hij is groot geworden.' Ze bedoelde het niet letterlijk, dat zou nergens op slaan. Hij blijft namelijk een voor zijn leeftijd erg klein manneke. Maar figuurlijk klopte het wel. Hij straalde iets rustigs en volwassens uit. Ook door de kleding die hij samen met mijn vrouw had uitgezocht. En door zijn geweldige kapsel, waarvoor ik een week eerder met hem naar een Surinaamse kapper in de Pijp was geweest met de opdracht: ˜Gedekt en een strakke lijn. Nou gedekt was het en de lijn was loei strak.

Bij de pleegzorgorganisatie zaten we aan tafel met de moeder, de voogd, iemand van de pleegzorgorganisatie en onze begeleidster. Koekie speelde met zijn twee zusjes in een andere kamer. Er moest besloten worden of we in de hulpverleningsvariant of de opvoedingsvariant zaten. Bij de eerste variant moest er iedere drie of zes maanden gekeken worden of hij zou blijven, bij de tweede zouden we hem in principe houden tot in alle eeuwigheid (of tot zijn achttiende) en was er eens per jaar een evaluatie. De keuze viel, na enige discussie, nog een keer op de eerste variant. Zonder rare ontwikkelingen zou de volgende keer besloten worden dat we in de opvoedingsvariant terechtkwamen.

In de metro naar huis was Koekie stil. ˜Vond je het leuk je moeder weer te zien? vroegen we. ˜Ja, zei hij. Pas toen we bij station Amstel waren, werd hij weer zijn praatgrage zelf. Later hebben mijn vrouw en ik het over de bijeenkomst. We weten niet helemaal wat we ervan moeten denken. Wat we wel weten, is dat we Koekie niet kwijt willen. Ja, als zijn moeder in de situatie komt dat zij hem terug kan nemen, dan leggen we ons daar bij neer. Van harte. Maar verder zullen we vechten als leeuwen om hem te houden. Niet omdat wij het zo leuk vinden om hem in ons leven te hebben (dat vinden we trouwens wel), maar omdat we er tamelijk zeker van zijn dat het heel goed is voor hem om bij ons te wonen. En wat we absoluut zeker denken te weten, is dat hij het leuk vindt.

Reageer op artikel:
Mag Koekie eeuwig bij ons blijven?
Sluiten