Marco Kleppe

redactie 22 jun 2018 Blogs

Met een zoon die ADHD en ODD heeft, is het belangrijk mij bij elke discussie af te vragen, wat de reden is van zijn ogenschijnlijk negatieve gedrag en waarom ik reageer zoals ik doe. Dat is niet altijd makkelijk, want hij wil altijd zijn zin krijgen. En het liefst wil ik dat hij mijn gezag als ouder zonder al te veel tegenstribbelen accepteert.

Zo liep ik enige tijd geleden de badkamer binnen, waar de oudste stond te douchen. Dat ik op dat moment lekker in mijn vel zat, zorgde ervoor dat ik bij het openen van de deur niet direct riep: 'Ben je helemaal gek geworden!', maar op rustige toon vroeg aan welk project hij dit keer had gewerkt? Het antwoord liet even op zich wachten, terwijl wij met z'n tweeën de zeiknatte badkamer bekeken. 'Eh, zei hij tenslotte, 'geen project, ik liet de doucheslang vallen.'

We wisten allebei dat dit onzin was; hier had iemand serieus geblust. 'Nou, ga het dan maar opdweilen,' antwoordde ik kalm, draaide mij om en liep weg. Even later kwam hij naar mij toe. 'Mama, het was eigenlijk wel een soort van project.´ 'O ja?' vroeg ik geïnteresseerd. 'Wat dan?' 'Ik wilde kijken of je boos zou worden.'

Open-mind

Maar ik werd niet boos en toen was de angel er direct uit. Was ik dat wel geworden, dan hadden we waarschijnlijk een hele strijd gevoerd, waarbij hij koppig vast was blijven houden aan zijn eigen onschuld in het geheel.

Natuurlijk heb ik niet altijd de rust om op een open-mind manier op negatief gedrag te reageren. Dan ben ik moe of druk en wil ik gewoon dat de kinderen luisteren. Wat ze dan uiteraard niet of met veel weerstand doen. Waardoor mijn irritatie weer toeneemt en mijn geduld beneden vriespunt zakt. Weinig constructief, kan ik je verzekeren. Maar ja, ik ben ook maar mens.

Zo ben ik als mens altijd snel gestrest als ik de kinderen van school haal. Te veel kinderen op een te kleine plek en daar omheen de gebruikelijke chaos van illegaal op de stoep geparkeerde ouders, auto´s die net weg willen rijden en fietsers en scooters die denken dat ze voorrang hebben. Plus mijn kinderen, die net als heel veel andere kinderen, altijd op de weg lopen.

'Blijf op de stoep!' riep ik weer eens een keer getergd uit. De middelste deed braaf wat hem gezegd werd, de oudste negeerde zoals gebruikelijk mijn verzoek. In mijn weinig tolerante staat voelde ik de irritatie direct oplaaien. Kon hij nou niet één keer gewoon doen wat ik hem vroeg? Ik opende mijn mond om hem dit in niet-misverstane bewoordingen duidelijk te maken, toen de middelste mij voor was. Op oprecht geïnteresseerde toon vroeg hij zijn oudere broer waarom hij niet op de stoep ging lopen. ´Omdat ik er niet langs kan,´ antwoordde deze, wijzend op een grote bakfiets die even verderop de weg versperde. Zo simpel kan het dus zijn. En de eenvoudige waarom-vraag van de middelste had een hele onnodige en vooral sfeer-bedervende discussie voorkomen.

Doodnormale reden

Mijn punt? Ook achter weerstand kan een doodnormale reden zitten. Ik kan oprecht stellen dat wij met de waarom-vraag en een beetje inlevingsvermorgen binnen ons gezin een hoop krachtmetingen voorkomen.

Reageer op artikel:
Marco Kleppe
Sluiten