Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Soms wens ik iemand een gehandicapt kind toe. Ja, ik geef het onmiddellijk toe, dat is niet zo fraai van mij. Maar goed, elk mens heeft wel eens wat minder verheven gedachten, toch?

Zo heb ik een tijdje de stille hoop gehad dat onze nieuwe koning en koningin een leuke autist zouden krijgen. Of een meervoudig gehandicapt kind. Niet omdat ik ze die zorg toewens, helemaal niet. Maar omdat het zo goed zou zijn voor de pr van ‘onze’ kinderen. Stel je eens voor, een balkonscène met drie prinsesjes, alledrie in een prachtig Natan-jurkje en eentje in een rolstoel, met een Natan-slab. Of wild fladderend met haar handjes, terwijl de andere meisjes netjes zwaaien. Het zou gehandicapte kinderen in één klap zichtbaar maken. Máxima zou met een snelle beweging wat kwijl wegvegen en zo duidelijk maken dat dit kind er ook bij hoort. En geef toe, een betere belangenbehartiger dan Máxima kun je je niet wensen, toch?

Natuurlijk zou Máxima er niet van wakker liggen dat de pgb’s steeds een beetje lager worden of dat de busjes naar de dagbesteding praktisch wegbezuinigd zijn. Maar daarvoor heb ik dan weer andere mensen in gedachten die, ja, hoe zeg je dat een beetje aardig, enorm zouden opknappen van een gehandicapt kind.

Neem de heer Tollenaar, die er op meninkjessite NU.nl voor pleit het hele persoonsgebonden budget maar af te schaffen, want met zorg in natura komt de zorg waar die wezen moet: bij de mensen die er recht op hebben. Als meneer Tollenaar met de mensen die er recht op hebben de zorgorganisaties bedoelt, en alle divisie-, vastgoed- en communicatiemanagers die daar werken, heeft hij helemaal gelijk. Die moeten ook leven, nietwaar? En daarom is zorg in natura per uur doorgaans een stuk duurder.

Als ik zoiets lees denk ik: zo iemand zou eens een tijdje zelf met het zorgbijltje moeten hakken. Kijken hoe hij dan praat. En in mijn volgende gedachte zie ik hem dan een gehandicapt kind voeren en een luier verschonen. En dan komt de zorg in natura-mevrouw die hij niet zelf uitgekozen heeft en ook nog nooit gezien heeft, omdat er vorige week een andere kwam, en dan moet hij alles weer van voren af aan uitleggen. En zijn kind raakt van slag van weer een vreemd gezicht. En dan zie ik dat meneer Tollenaar daar een stuk genuanceerder van wordt.

Of Rosanne Hertzberger, de NRC-columniste die in haar laatste column beweert dat dagbesteding bestaat ‘zodat de mensen zich niet hoeven te vervelen’. Dan denk ik dus direct: het zou toch goed voor haar zijn om een kind te hebben dat is aangewezen op dagbesteding. Gewoon als remedie tegen dit soort onnozele ideeën. Zij en haar ideeën zouden er zo van ópknappen.

Dit soort gedachten heb ik dus af en toe. Ze verdwijnen gelukkig ook weer omdat ik een seconde later denk: blij dat de drie prinsesjes gezond zijn. En de Tollenaars en Hertzbergers wens ik natuurlijk ook geen gehandicapt kind toe, of misschien maar even, een weekje of zo. Of een middag. Waarschijnlijk is dat al genoeg.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten