Mijn neurotische alter ego

redactie 21 jun 2018 Blogs

Van de week hebben Hanno en ik onze vakantie geboekt. Of nou ja, vakantie, we gaan in september drie dagen – én twee nachten – naar Kopenhagen. Zonder Yaël, want die is dan in het logeerhuis. Ik heb er heel veel zin in. En ik vind het ook heel spannend omdat we voor het eerst twee nachten met het vliegtuig weggaan. We kunnen niet zomaar snel terug als er iets aan de hand is met Yaël. Dat vraagt vertrouwen.

Dat boeken van die vakantie had nogal wat voeten in de aarde. Juist omdat we drie hele dagen weg kunnen,willen we ook wel echt drie dagen weg, dus heel veel steden vielen af vanwege vluchten op incourante tijden. Na uitvoerige studie kwam Kopenhagen uit de bus. Daar wilde ik toch al een keer heen, dus dat kwam goed uit.

Maar toen, toen stak mijn neurotische alter ego de kop op. Want dan gingen we een keer twee nachten naar een relatief ver buitenland met z'n tweeën en dan moest het ook allemaal perfect zijn. Dus verdwaalde ik een beetje in het uitzoeken van het perfecte hotel, dat tegelijk niet boven ons budget was. Een stem in mijn hoofd (en met stem bedoel ik een gewone gedachte, dat u niet denkt dat ik lijd aan stemmen in mijn hoofd) zei: wat maakt dat hotel uit, we zijn samen, het wordt evengoed leuk. Het maakte wél uit, want juist omdat we zo lang niet normaal weg konden en omdat drie dagen naar het buitenland dan ineens een ongekende luxe is, kwam de perfectionist in mij naar boven, dat wezen dat alles wil plannen.

En wat kan dat internet dan een last zijn, en een spontaniteitsbreker. Wie zich wel eens heeft laten verleiden tot het lezen van reviews op Tripadvisor weet wat ik bedoel. Sowieso vind ik zo'n reviewsite een fascinerend fenomeen. Wat bezielt mensen bijvoorbeeld om het stof onder het bed en op de plinten te gaan fotograferen? Wat voor leven heb je dan dat je in een hotelkamer meteen onder het bed duikt met je mobieltje? Aan de andere kant vond ik juist die stoffoto's een hele geruststelling: met mijn perfectiedrift viel het nog reuze mee. Ik wilde alleen maar een kamer zonder lelijke dingen in een leuke buurt voor een redelijke prijs. Dat was nog een hele uitdaging.

Hanno hing op de bank voor de tour en na anderhalf uur of zo riep ik wanhopig: 'Je moet me helpen, ik kom hier helemaal niet uit.' Omdat hij mij goed kent, zei hij niet 'doe maar wat, ik vind alles best', of, de tactvolle variant 'doe maar wat, jij kunt dit altijd heel goed', maar deed hij serieus mee aan mijn onderzoek.

Het lukte, uiteindelijk. Nu hoef ik me alleen nog maar over te geven aan mijn eigen strakke planning. En ik moet niet te veel aan Yaël denken en wat er allemaal kan gebeuren terwijl wij ver weg zijn. En niet te vaak aan Hanno vragen of hij het ook leuk vindt. En ik moet genieten. Moet lukken.

Reageer op artikel:
Mijn neurotische alter ego
Sluiten