Mijn tweede kind is er! Wonderkind!

redactie 22 jun 2018 Blogs

Vorige week schreef ik nog dat ik geen tweede kind wilde. Geen tweede baby, geen broertje of zusje voor Yaël. Geen kind van vlees en bloed. Ik schreef ook dat de tijd een rol speelde bij de keuze voor een tweede kind: als ik nog langer wachtte, werd ik vanzelf te oud.

De afgelopen anderhalf jaar werkte ik echter wel aan een ander kind. Ook een hoogsteigen kind. Geen broertje of zusje voor Yaël, maar toch helemaal van mij. Ik schreef een boek over Yaël. Of liever gezegd: een boek over mijn leven als moeder van Yaël.

Ik schreef hoe ik Hanno, Yaëls vader, ontmoette, op straat, voor de bakker. Hoe we verliefd werden en al snel besloten dat we kinderen wilden. Een kleine twee jaar na onze eerste ontmoeting was ik zwanger. We waren zo gelukkig, we voelden ons on top of the world. We hadden elkaar, een nieuw huis – of nou ja, huisje – we deden leuk werk en we kregen ook nog een kind.

Dat kind zou vast het mooiste, leukste en liefste kind ter wereld worden, dat kon niet anders. En dat werd het ook. Een meisje. Yaël.

Ik schreef hoe Yaël in de loop der tijd steeds meer achter begon te lopen op leeftijdsgenoten. Hoe ik nog jarenlang dacht dat het allemaal wel goed zou komen, dan-gaat-ze-maar-niet-naar-het-gymnasium-vmbo-is-ook-goed. En hoe groot de klap was toen bleek dat het niet goedkwam.

Met angst en beven mailde ik mijn manuscript naar een goede vriend, die een tijd in de boekenwereld gewerkt heeft. In de dagen daarop checkte ik elk uur mijn mail, gespannen als een verliefde puber. Na een paar dagen mailde hij me: 'Wat een geweldig mooi boek heb je geschreven. Ik vind het vooral ongelooflijk precies. En dat is heel knap, omdat het over zulke belangrijke en persoonlijke dingen gaat. Het is niet alleen alsof je veel overwint met dit boek, maar ook alsof je er iets mee bedwingt. Daardoor is het meeslepend, ondanks de thematiek, die van de gemiddelde lezer toch best ver af zal staan. Door je openhartigheid, je twijfels, je angst, je gedachten zo zorgvuldig op te schrijven wil de lezer, deze althans, je steeds beter leren kennen, en Yaël ook, en Hanno.'

Steeds als ik, in de laatste, intensieve fase, toch twijfelde, pakte ik die mail erbij. Hij zat geprint in mijn tas en ging er steeds beduimelder uitzien. Nu is het boek er dus. Vanaf donderdag ligt het in de winkel. Ik vind het doodeng om het aan de wereld te laten zien. Maar wel leuk eng. Het is, hoop ik, toch een kind van vlees en bloed geworden. 

Reageer op artikel:
Mijn tweede kind is er! Wonderkind!
Sluiten