Mislukt avontuur

redactie 22 jun 2018 Blogs

Met de nog warme perentaart in mijn handen loop ik naar Yaëls dagbesteding. Een jaar geleden is de hele instelling verhuisd naar een locatie bij ons om de hoek. En nu vindt eindelijk de feestelijke opening plaats. Ik zat namens de ouders in de commissie die de voorbereidingen trof en heb vandaag speciaal vrijgenomen om erbij te zijn met een zelfgebakken taart.

Als ik binnenkom in de volle aula, zie ik meteen dat het goed mis is met Yaël. De drukte is haar te veel. Ze loopt wild trappelend, met haar handen fladderend door de ruimte; haar voeten lijken de grond nauwelijks te raken, zo druk bewegen ze. Daarbij lacht ze hysterisch. Zodra ze me ziet, pakt ze me vast en bijt ze me hard gillend in mijn sjaal.

Ik had dit wel een beetje kunnen voorzien, bedenk ik ter plekke, maar ik wilde het even niet weten. Herinnerde me de keren dat het wél goed ging. En ik had zin in dit feestje. Even bijpraten met de andere ouders, die ik, doordat bijna alle kinderen met busjes komen, nauwelijks meer spreek, naar de toespraken luisteren en lekker kinderliedjes meezingen met de muziektherapeute.

In plaats daarvan neem ik Yaël snel mee naar de tuin, waar nog een ander kind is dat de drukte niet aankan. Zijn ouders hebben hem in de hangmat gelegd om hem te kalmeren, maar hij is al te ver heen. Ik hijs Yaël in de kuipschommel en duw haar voort en voort, terwijl ik steeds hetzelfde liedje zing, net zolang tot de onrust uit haar lijfje en haar stem verdwenen is. Intussen slik ik wat tranen weg, ik wil haar niet nog verder in verwarring brengen. Weer een mislukt avontuur.

Zodra ze een beetje tot bedaren is gekomen, leid ik haar snel door de drukke aula heen naar buiten. We gaan naar huis. Dat was een kort feest, of wat daarvoor door moest gaan.

Op Facebook zie ik een berichtje van de moeder van de drukke jongen. 'Hi Sanne, wij zijn toch maar eerder weggegaan, Ruben trekt dit niet hè, al die drukte/herrie/mensen/muziek enz en de beide ouders… spijtig en verdrietig.'

Ik antwoord haar: 'Wij zijn vlak na jullie weggegaan, denk ik. Heb jij dan ook altijd even een momentje dat je wel kan huilen?'

'Binnen huilde ik al en in de auto werd het niet beter. Zo sneu ook voor onze kids hè.'
'Ja, je ziet hoe verschrikkelijk ze zich voelen.'

'Verder was het toch lekker, een dagje vrij,' zegt de onverbeterlijke optimist in mij 's avonds tegen Hanno. 'Maar wat moet je als ouder toch flexibel zijn als je kind dat niet is.'

Reageer op artikel:
Mislukt avontuur
Sluiten