Moeder is de sekteleider

redactie 22 jun 2018 Blogs

Heeft iedereen de documentaire Rauwer gezien? Voor wie hem even gemist heeft: Rauwer is het vervolg op een eerdere documentaire, Rauw, en gaat over een jongen van 15, Tom, die alleen rauw eet, net als zijn moeder. Dat doet ze vanuit de stellige overtuiging dat gekookt eten leidt tot kanker en andere erge ziekten. Hier kun je de documentaire terugkijken: http://dokument.ncrv.nl/ncrvgemist/17-12-2012/ncrv-dokument-rauwer.

Die jongen eet dus precies zoals zijn moeder en zegt dat hij dat zelf wil. Of nou ja, jongen, hij is eigenlijk een jongetje, want hij is veel te klein voor zijn leeftijd, vinden de kinderartsen. Zijn moeder vindt hem niet te klein, zijn moeder zegt dat de andere kinderen gewoon belachelijk groot zijn vanwege alle hormonen in de zuivel en het vlees dat ze eten. Die andere kinderen zijn een soort plofkippen en haar Tom is een verantwoord biokipje, zoiets.

Tom en zijn moeder eten geen vlees, vis, zuivel, brood, pasta, aardappelen en snoep. Wat ze dan wel eten? Noten, zaden en veel rauwe groenten en fruit. Het is interessant te zien wat voor onduidelijke bruine en groene drabjes moeder allemaal drinkt en hoe moeder en zoon, bij wijze van feestmaal, geraspte bietjes in een blaadje sla rollen.

Maar dat is niet het interessantst van deze documentaire. Het fascinerendst is hoe de moeder haar zoon wint voor haar overtuigingen. Moeder en zoon vormen samen een soort minisekte, waarin moeder de onbetwiste sekteleider is. Alle kenmerken van een sekte zijn er. Tom gaat niet meer naar school omdat zijn moeder vindt dat het onderwijs niet goed aansluit bij zijn leefwijze. Moeder geeft hem thuisonderwijs. Daarmee zijn de banden met leeftijdsgenoten grotendeels doorgesneden en staat hij zo min mogelijk bloot aan andere invloeden dan zijn moeder. Daarnaast praat ze voortdurend tegen hem over het Kwaad: gekookt voedsel. Moeder heeft maar één gespreksonderwerp en als ze gezellig op de bank zitten, keuvelt ze zoonlief knus bij over alle enge ziekten en psychische problemen die mensen van gekookt eten krijgen. Omdat hij naast zijn moeder nauwelijks mensen ziet, is dat vrijwel het enige wat hij hoort. Zoiets heet volgens mij gewoon hersenspoelen.

Nu is deze documentaire een vrij extreem voorbeeld van het gezin als gesloten bolwerk, maar ik vind eigenlijk dat vrij veel gezinnen, in veel lichtere mate, wel wat weghebben van sektes, met vaak ook een duidelijke sekteleider. Gezinsovertuigingen worden makkelijk gezinswaarheden, waaraan een gezinsidentiteit vastgeklonken zit en waarin er nog maar weinig ruimte is voor andere gedachten. Ik krijg het soms benauwd als mensen, altijd in we-vorm, hun gezinswaarheden verkondigen.

Ik zou zelf trouwens best een goede sekteleider zijn van een gezin, omdat ik ook nogal stellig kan zijn en duidelijke overtuigingen heb. Gelukkig ben ik getrouwd met een wetenschapper, die zo zijn eigen ideeën heeft. En gelukkig hoef ik me met Yaël nog geen seconde druk te maken over de opvoedkwestie 'laat ik haar wel genoeg ruimte voor haar eigen ideeën'. Ze heeft niet echt ideeën, dus dat is makkelijk.

Zo, ik ga Yaël maar eens een rauw worteltje aanbieden. Voor de afwisseling. 

Reageer op artikel:
Moeder is de sekteleider
Sluiten