De brugklas: schoolspullen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Voor me strekt de adembenemende rotskust van Kroatië zich uit. Over de rand van mijn boek zie ik een glinsterende blauwe zee met hier en daar een zeilbootje met bolle, witte zeilen. Sarah speelt met een emmertje met schelpjes. Jasper is met Milo aan het snorkelen. Het leven is helemaal perfect. Zou je denken.

Heimwee

Anne zit met opgetrokken knieën een eindje verderop te kniezen. Ik heb al van alles geprobeerd om haar op te vrolijken maar mijn suggesties werden met een korte schokschouder weggewuifd. Ze heeft heimwee en wil naar huis. Met een zucht leg ik mijn boek weg en loop toch nog maar weer een keer naar haar toe. Een tijdje zitten we zwijgend naast elkaar, terwijl we naar de klotsende golven op de rosten voor ons kijken. Dan zegt Anne: ‘Ik weet ook niet hoe het komt; die heimwee. Maar ik heb gewoon zo’n zin om naar huis te gaan.’ ‘Wat wil je daar dan het liefste doen?’ vraag ik. ‘Gewoon, mijn nieuwe schoolspullen kopen.’ Met de post heeft ze een paar weken geleden een enorme lijst ontvangen, met daarop de meest uiteenlopende benodigdheden voor haar nieuwe school. De gedachten daaraan doen haar ogen stralen. ‘Gaan we als we thuiszijn snel samen naar de stad?’ ‘Tuurlijk schat’ zeg ik.

Waslijst aan schoolspullen

En zo staan we drie weken later direct na thuiskomst van de vakantie met de zeer gedetailleerde waslijst in de V&D. Ik krijg een déja vu van de kraamtijd van twaalf jaar geleden waar ik destijds, ook gewapend met een lijst in mijn hand, eindeloos op zoek was naar naveldoekjes en hydrofiel luiers.  Net als toen vraag ik me af waar al die spullen precies voor gebruikt gaan worden. De vijf snelhechters, het blokje post-its in licht geel of licht blauw (dat staat er echt!), de dummy (dat is een notitieboek zonder lijntjes voor tekenen weet ik nu) en de elastomap. Als we alles hebben ingeladen, drie winkelmandjes vol, gaan we door naar de sportwinkel waar we na een uur naar buiten komen met twee complete sportsets; een voor in de zaal en dan ander voor op het veld. Aan het kroonjuweel van de lijst, de schooltas, komen we niet toe. Anne: ‘ik wil die echt even rustig uitzoeken, hoor mam. Je moet er toch een hele tijd mee doen. Dus daarvoor moeten we nog maar een keer apart terug.’ Ik vind het prima. Inmiddels ben ik behoorlijk uitgeteld van het schoolspullenshoppen.

Mooi hè!

Bij thuiskomst vertrekt Anne met al haar tassen naar haar kamer. Als ik later even kom kijken zit ze, in haar nieuwe gymkleren, op de grond tussen alle schriften, rollen kaftpapier, potloden, stiften en etiketten. Ze heeft alles gesorteerd op kleur en grootte. Anne kijkt me gelukzalig aan. ‘Mooi hè’ zucht ze.

Reageer op artikel:
De brugklas: schoolspullen
Sluiten