Net echt

redactie 21 jun 2018 Blogs

Soms val ik als stiefmoeder ineens wat door de mand. Dan moet ik aan de kinderen vragen welke schoenmaat ze hebben als we in de winkel staan. Het winkelpersoneel heeft namelijk in eerste instantie niet door hoe het zit, maar een moeder die de schoenmaat van haar kinderen niet kent, echt geen benul heeft, is geloof ik heel zeldzaam. Ik kijk er dan maar een beetje bij als een verstrooide professor, pff, een schoenmaat…

Of ik kom met andere ouders aan de praat over de sportclub en dan vragen ze in welk team mijn kind zit. Tja, dat weet ik dus niet omdat mijn man meestal naar het sportveld gaat op zaterdagochtend en ik ook niet in de wedstrijdschema’s kijk. Ik ken wel een paar teamgenootjes van naam, ze hebben blonde haren en staartjes en ik weet ook met hoeveel kinderen ze op het veld staan. Mijn gesprekpartners kijken me dan heel vreemd aan. Hoe het komt dat ik niet weet in welk team mijn kind speelt? Omdat ik de stiefmoeder ben dus.

Als ik ’s ochtends naar school moet bellen om een kind ziek te melden, haper ik ook weleens bij de vraag in welke klas het kind zit. Het voelt alsof ik getest word en faal voor de toets en ik weet dat het nergens op slaat. Het voelt wat stiefjes. Er zijn natuurlijk legio ouders die om acht uur ’s ochtends hard moeten nadenken over de vraag in welke klas hun kind zit. Er zijn ook legio ouders die überhaupt nooit bij een wedstrijd gaan kijken. Het sofinummer van hun kind niet zo snel kunnen vinden. Niet weten hoeveel tanden hun kind al gewisseld heeft.

Het valt dus allemaal wel mee.

Blijkbaar doet de buitenwereld me wel wat, want als we met het gezin onder elkaar zijn, vind ik het niet zo erg als ik dingen niet weet. In sommige gevallen is het zelfs alleen maar geestig: ‘Daniëlle, hoe laat ben ik geboren?’ vraagt mijn stiefdochter dan.

‘Dat weet ik niet schatje, daar was ik niet bij.’

‘Oh ja.’ En dan schakelen ze rustig over naar de orde van de dag.

Als ik wel goed heb onthouden dat er een spreekbeurt aankomt en ze op tijd geholpen heb, voel ik me weer groeien in mijn moederrol. En dus denk ik maar dat ik wel wat lekkers voor ze kook als ik weer eens helemaal verkeerd gereden ben voor een wedstrijd of een repetitie, omdat ik normaal nooit rijd en alleen voor één keer inspring. Wat lekkers om het goed te maken. Er is nog nooit een kind boos geworden, waarschijnlijk omdat ze het eten lekker vinden, of misschien vonden ze het helemaal niet zo erg om te laat te komen…

Reageer op artikel:
Net echt
Sluiten