Niet meer buiten spelen

antwoord

Daar sta je dan met een krijsend kind, dat niet mee naar huis wil, terwijl jij wel door de grond kan zakken. Want die andere ouders kijken je aan met een blik van ‘hoe gaat ze dat oplossen’. En dat vraag jij je waarschijnlijk ook af. Ik denk dat deze situatie voor veel ouders herkenbaar is. 

Enkele tips hoe je hiermee kunt omgaan:

  • Realiseer je dat voor sommige kinderen overgangsmomenten als deze gewoon lastig zijn. Je zult dat op andere overgangsmomenten waarschijnlijk ook merken: van en naar school, de afloop van leuke dingen. De overgang is gewoon moeilijk voor ze, dat moeten ze nog leren. De één heeft dat meer dan de ander.
  • Vaak helpt het om je eerst even te verplaatsen in je huilende kind voordat je begint met bijvoorbeeld corrigeren. Wat wil je kind eigenlijk zeggen met het huilen en boos worden? Juist: ‘Mama, ik vind het hier zo leuk en wil nog helemaal niet naar huis!’ Heel begrijpelijk toch als je het leuk hebt gehad? Het probleem is dat een jong kind dat nog niet goed onder woorden kan brengen en daarom laten ze het op deze (vervelende) manier blijken. 
  • Begin dus met begrip te tonen voor haar gevoel (of wens) en de situatie. Verwoord de emotie die ze zelf nog niet kan plaatsen. ‘Ja, je bent boos/verdrietig dat je mee naar huis moet van mama. Ik begrijp wel dat jij eigenlijk nog geen zin hebt, je hebt ook zo leuk gespeeld, het is jammer dat het is afgelopen!’
  • Laat vervolgens de ‘maar…’ achterwege want dat is een enorme dooddoener. Zeg liever iets als: ‘het punt is…/het probleem is…/de afspraak is…’ (bijvoorbeeld) dat …mama moet koken/…het andere kind naar sport moet/…dat iedereen zo gaat eten. 
  • Soms blijft het gewoon moeilijk en daarmee houdt het op. Maar vaak kun je wel een afspraak maken, een alternatief geven of het kind afleiden met iets anders. Er kan een nieuwe speelafspraak gemaakt worden of thuis nog even verder gespeeld worden met de lego, we kunnen thuis ook een hut maken, enz. Soms kunnen kinderen al heel goed meedenken over een oplossing die de boel weer rustig maakt. 
  • Is het nog niet goed? Dan is ze maar verdrietig of boos, dat is oké en dat laat je dan even. Eventueel gedrag daarbij dat je niet goedvindt, corrigeer je uiteraard wel! Ze leert zo begrijpen waar haar emotie vandaan komt en weet ook dat die emotie er mag zijn, dat haalt vaak al een hoop weerstand weg. 
  • Verder helpt meestal het beste: zelf rustig blijven en vooral goede duidelijke afspraken maken. Als je het zo aanpakt, leren ze het vast een keer en is het dus een van die vele lastige fases…!
Reageer op artikel:
Niet meer buiten spelen
Sluiten