Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik heb een probleem. Of nou ja, probleem, het mag denk ik nauwelijks die naam hebben. Het is eerder iets wat ik een beetje jammer vind: het wordt steeds moeilijker om Yaël 'normaal' op de foto te krijgen. En met normaal bedoel ik: als een gezond kind dat niets mankeert.

Soms maak ik eindeloos foto's om haar er een beetje normaal op te krijgen. Ik houd mezelf voor dat dat te maken heeft met haar waardigheid. Normale mensen deleten toch ook foto's waarop ze er gehandicapt uitzien? Waarop hun mond openhangt of ze scheel kijken?

Yaël heeft er heel lang min of meer normaal uitgezien. Op de foto zag je niets aan haar en in werkelijkheid ook niet, al zag je dan al vrij snel aan haar gedrag dat ze anders was. Ze heeft nog steeds 'normale' trekken: je kunt niet aan de stand van haar ogen, de grootte van haar hoofd of andere typische kenmerken zien dat ze verstandelijk gehandicapt is. Maar inmiddels zie je het wel aan haar mimiek. Die is anders. En die verandert steeds meer. En dat vind ik een beetje jammer.

Ik kan niet goed uitleggen waarom ik dat vind.  Ze is een beeldschoon kind en wat maakt het uit, zou je denken. Maar ik hield me altijd een beetje vast aan het idee dat je niets aan haar kon zien.

Of misschien ziet ze er al heel lang niet meer normaal uit en zie ik dat niet omdat ik er te dicht bovenop zit. Ik stuurde mijn moeder een paar weken terug een filmpje van het kerstspel dat Yaël en de andere kinderen van haar dagbesteding jaarlijks opvoeren. Yaël was opnieuw een van de drie Maria's (er zijn meer kinderen dan rollen) en kwam als eerste op. Toen ik mijn moeder kort daarop aan de telefoon had, zei ze: 'Op zo'n filmpje zie je toch dat ze een beetje vreemd en houterig loopt.'

Ik had precies hetzelfde. Op het filmpje zag ik ineens wat me in het dagelijks leven nauwelijks opvalt: die stijve, typische gehandicaptenloop. Net of de camera de juiste afstand schept, de afstand die je met het blote oog niet hebt. Op de foto zie ik haar iets meer door de ogen van anderen en op een filmpje helemaal. En dan ziet ze er niet meer normaal uit.

Het is gek: in het normale leven, waarin de gezonde mensen wonen, lijkt niemand normaal te willen zijn. Gisteren verbaasde ik me er nog over hoeveel mensen zichzelf op Twitter 'kanteldenker' of 'dwarsdenker' noemen. Nooit zegt eens iemand over zichzelf: 'Ik ben een conformist en ik bewandel graag gebaande paden', altijd schermen mensen met hun vermeende anderszijn en zeggen ze 'dat ze zich altijd al anders gevoeld hebben'.

En dan krijg ik een kind dat eens echt lekker anders is, een ware dwarsdenker en non-conformist, en dan houd ik me krampachtig vast aan een klein normaliteitje: maar ze ziet er wel normaal uit hoor! Je ziet niks aan haar!

Als de dingen echt anders zijn, wil je ze toch liever normaal.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten