Nu brabbelt ze helemaal niet meer

redactie 21 jun 2018 Blogs

Zo, Yaël is net vertrokken met het busje. Ze is elf dagen ziek thuis geweest. De eerste dagen was ze heel ziek, met bijna 40 graden koorts en daarna was ze vooral heel moe. Ze lag de halve dag te slapen. Eten wilde ze niet. Pas na een week at ze voorzichtig een koekje.

Vandaag is ze dus weer naar haar dagbesteding. En dat werd ook wel tijd. Want hoe gezellig haar aanwezigheid ook was, ik zat inmiddels een beetje aan mijn zorgtaks. Nu ben ik alleen thuis. Wat een stilte, wat een weelde. En als het busje vanmiddag tegen vieren voorrijdt, ben ik weer blij haar te zien.

De griep heeft er wel ingehakt bij haar. Niet alleen op het gebied van haar gezondheid, haar randje buikspek is een stuk geslonken, ook wat betreft haar ontwikkeling. Voor ze ziek werd, was ze al een tijdje flink aan het brabbelen. Dat begon ongeveer een maand geleden ineens. In een paar weken tijd hoorden we een al grotere variatie aan klanken. Mááá (mama), baba (papa), Ooooo (Theo, de kat), Kè (lekker, drinken). Revolutionair was het. En wat een geweldige ervaring als je kind ‘mama’ zegt, of iets wat daarop lijkt. Maar ook dat brabbelen-in-het-wilde-weg was zo grappig. Dat ze met 'bababababa', in allerlei intonaties, meedeed aan een gesprek. Ze was ook heel trots als ik zei dat ze al een beetje kon praten en dat dat heel knap was, omdat praten heel erg moeilijk is.

Nu brabbelt ze helemaal niet meer.

De afgelopen jaren heb ik al vaker gezien dat Yaël eenmaal verworven vaardigheden weer verliest. Ik weet inmiddels dat we nooit te vroeg mogen juichen als ze iets kan. Dus toen ze brabbelde zei ik al tegen de geliefde: dit kan ook zo weer over zijn. En nu is het dus over. Hoe dat kan, weet ik niet. Misschien heeft ze wel veel meer last gehad van haar epilepsie door de griep. Yaël heeft een vorm van epilepsie die aan de buitenkant niet zichtbaar is. Of misschien had ze wel al haar energie nodig om beter te worden, energie die dus niet naar andere dingen kon gaan.

Hopelijk begint ze snel weer te brabbelen. En leert ze uiteindelijk, op haar eigen manier, een beetje praten.

Aan de andere kant ben ik het belang van dat praten in de loop van de jaren een beetje gaan relativeren.

Dat Yaël niet kan praten, is denk ik wel hetgeen waarvan mensen die ik over haar vertel het meest onder de indruk zijn. Praten, het gesproken woord, is zoiets belangrijks voor mensen. Uitdrukken wat je denkt, wilt, voelt. Hoe ga je dan om met een kind dat dat niet kan?

In mijn leven is taal enorm belangrijk. Ik ben een talenknobbel. Na mijn eindexamen met een traditioneel alfapakket ging ik Nederlands studeren en daarna heb ik altijd talig werk gedaan: schrijven en eindredactie. Ik hou van lezen. Als mij van tevoren verteld was dat ik een kind zou krijgen dat niet zou kunnen praten, had ik waarschijnlijk het idee gehad dat dat dan een soort plant zou zijn.

Inmiddels weet ik wel beter. Ik kan uit de grond van mijn hart zeggen dat taal maar een heel klein deel uitmaakt van alles wat er is tussen mensen en dat je volwaardig contact kunt hebben zonder taal.

Natuurlijk kan ik met Yaël geen boom opzetten over wat ze die dag heeft gedaan op school. En natuurlijk vind ik dat verdrietig. En natuurlijk moet ik wel eens raden waar haar ongenoegen vandaan komt. Dat vergt goed kijken naar alle subtiele signalen die ze laat zien. Yaël communiceert namelijk heel veel, alleen niet met woorden. Ze begrijpt overigens ook vrij veel van wat ik tegen haar zeg.

Natuurlijk heb ik ook vaak gedacht: kon je maar praten. Het zou alles zo veel makkelijker maken. Ze zou er bovendien zo veel weerbaarder door worden. Want niet alleen kan ze dan zeggen hoe ze zich voelt en wat ze wil, ze kan het ook vertellen als mensen haar niet goed behandelen. En dat is, zeker later, als wij, haar ouders, niet meer voor haar kunnen zorgen, heel belangrijk.

Dus hoe futiel de taal in ons contact uiteindelijk ook is, ik hoop toch dat het brabbelen terugkomt.

Reageer op artikel:
Nu brabbelt ze helemaal niet meer
Sluiten