Nu ga je je normaal gedragen!

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vanmorgen heb ik Yaël aan haar haar getrokken. Niet hard, maar ze voelde het wel. Ik was haar aan het aankleden en ze vond het, in het kader van Het Nieuwe Stoutzijn, leuk om aan mijn haar te gaan hangen, terwijl ik haar in haar maillot, T-shirt, fleecevest en broek probeerde te wurmen – het wordt tijd voor beter weer, aankleedgewijs.

Ik had al een paar keer gezegd dat haren trekken niet mocht. Eerst aardig, toen boos. En ten slotte gaf ik dus zelf een rukje aan haar haar, omdat ze dan misschien wél zou begrijpen dat dat pijn deed.

Ik weet niet of dat een opvoedkundig verantwoorde daad was. Ze leek wel even te schrikken. Daarna trok ze weer aan mijn haar, terwijl ik haar voetjes in haar sneeuwlaarzen drukte.

Ik vind stout zijn wijzen op een bepaalde intelligentie. Stout zijn betekent dat ze een besef heeft van gewenst gedrag en dat ze slim genoeg is om te besluiten dat gedrag nou eens niet te vertonen. Stout zijn is zo lekker normaal. Misschien heb ik haar daarom wel een beetje te weinig gecorrigeerd. Feit is dat ze de laatste tijd steeds vaker gedrag vertoont dat ik eigenlijk alleen maar kan beschrijven als verwend.

Vorige week had Jet, een van de begeleidsters thuis, Yaël mee uit wandelen genomen. Ze werden overvallen door een keiharde hagelbui, dus ze spoedden zich naar huis. Daar ging Yaël boos op de bank liggen, met haar gezicht naar de muur. Ze lag daar, in de woorden van Jet, 'als een stervende zwaan'. En toen Jet naast haar kwam zitten, keek Yaël haar aan met een blik vol verwijt: hoe Jet haar dát had kunnen aandoen. Daarna ging Jet haar eten geven. Yaël keerde het bord om en veegde de stukjes brood ostentatief van tafel. Bij het medicijnen geven werkte Yaël maximaal tegen. En toen was Jets geduld op. 'Nu ga je je normaal gedragen,' zei ze tegen Yaël. Ineens werkte Yaël wel mee.

Toen Jet afgeruimd had en weer bij Yaël was komen zitten, gaf Yaël haar een heel lief kusje. 'Nu is het weer goed,' zei Jet. Yaël lachte.

Ik genoot van het verhaal. Mijn slimme kind. Grenzen verkennen en het weer goed slijmen als je te ver bent gegaan.

Tegelijk twijfelde ik. Wijst stout zijn wel op een bepaalde mate van intelligentie? Door de jaren heen heb ik ook steeds meer de indruk gekregen dat ogenschijnlijk complex gedrag gewoon instinctief is. Mama wegduwen om papa voor jezelf te hebben. Per ongeluk expres speelgoed op de kat stapelen. Je discreet terugtrekken achter het gordijn om in je luier te poepen. Pruilen en stampvoeten als mama weg moet. Is het instinctief of intelligent?

Hoe het ook zij, het is in ieder geval normaal gedrag. Gedrag dat alle kinderen laten zien. Onder het gehandicapte meisje zit een kind als alle andere kinderen. Ik had nooit kunnen bevroeden dat ik zo trots kon zijn op normaal gedrag

Reageer op artikel:
Nu ga je je normaal gedragen!
Sluiten