Ongetemde meute

Hoe het mogelijk was, weet ik achteraf niet, maar er was een school waar mijn collega en ik wel terecht konden tijdens de feestdagen. De afspraak was al in juni met ons gemaakt, en wel door de directeur. In juni waren we nog blij dat we toch wat vulling hadden voor de feestdagen. Maar vijf maanden later begonnen we te twijfelen of we niet toch beter hadden kunnen wachten tot de tweede week van januari. In plaats van het afgesproken tijdstip om te starten, 15.45 uur, was het team pas om 16.05 uur compleet en pas om 16.10 uur klaar om te beginnen.

Net op het moment dat we besloten te starten met onze openingsactiviteit (een woordspel met chocoladeletters), vroeg de directeur of hij even aandacht mocht om kort terug te blikken op een aantal gebeurtenissen die dag. Allereerst verontschuldigde hij zich voor de late start. Het moest ons zijn opgevallen dat een aantal leerkrachten later binnen was gekomen, en dat ze hun hoofd er niet helemaal bij hadden. Reden voor deze chaotische start was enerzijds de drukte rond de kerst- en feestdagen, maar ook een uit de hand gelopen ruzie op het schoolplein deze ochtend. Een moeder had haar stiefzoon de huid vol gescholden en hem een aantal keer flink geslagen. Er leek geen einde te komen aan haar scheldkanonnade.

Op hetzelfde moment kwamen twee meiden de school schreeuwend binnenrennen. Het waren de biologische dochters van de moeder, die schreeuwden dat de jongen het aan zichzelf te danken had en het daarmee voor hun moeder opnamen. De boel was net gesust, toen de directeur een melding kreeg van weer een ander geval dat uit de hand dreigde te lopen. Er waren grootouders die aangekondigd hadden hun kleinkind 's middags mee te nemen. Dit zou tegen de afspraak in zijn die de school met de moeder gemaakt had. De ouders van dit kind lagen in scheiding.

De politie werd gebeld en arriveerde even later. Kinderen kwamen joelend uit de klassen gerend. De rust was de hele dag niet meer teruggekeerd. Sterker nog: aan het einde van de schooldag zag de moeder het stiefkind weer terug en had ze besloten haar scheldtirade voort te zetten. Weer verdrongen de kinderen zich rond de jongen, maar nu om hem te beschermen tegen zijn agressieve stiefmoeder. De stiefmoeder zag de meute kinderen en verbeeldde zich dat haar zoon door de meute in elkaar geslagen werd. Ze zwaaide met haar armen en ging als een viswijf te keer. Dit laatste gebeurde overigens net toen mijn collega en ik bij de school aankwamen. We keken elkaar toen al verbaasd aan, maar begrepen nu pas wat er op dat moment gaande was. De stiefmoeder had haar zoon uiteindelijk meegesleurd, en werd achtervolgd joelende klasgenoten en andere nieuwsgierigen.

De directeur bedankte voor de aandacht. Zijn verhaal was klaar. Dat we nu maar snel over konden gaan tot de orde van de dag. De leerkrachten leefden zich uit op de chocoladeletters. Het ene na het andere mooie lange woord werd gemaakt, de prijs ging naar de winnaar met een woord van 34 chocoladeletters. Inmiddels was het bijna half vijf. Mijn collega en ik keken elkaar wanhopig aan, hoe kregen we de belangrijkste onderdelen van de vergadering nog behandeld in een half uur? Gewoon sneller werken, besloten we. Alle onderdelen waar we een kwartier voor uitgetrokken hadden, zouden we in vijf of zeven minuten proberen te doen. Onhaalbaar, bleek al gauw, want voordat we de eerste opdracht besproken hadden, en vooral de aandacht van alle leerkrachten te pakken hadden, was het alweer tien voor vijf.

Na het spel met de chocoladeletters waren de leerkrachten niet meer rustig te krijgen. Ze luisterden noch naar ons, noch naar elkaar, praatten dwars door onze uitleg heen, of pakten hun spullen en verdwenen met de boodschap dat ze hun trein moesten halen. Het incident met de schreeuwende moeder waren mijn collega en ik alweer vergeten. Maar toen we na afloop in het donker naar het metrostation liepen en ons afvroegen aan wie het nu lag dat het niet zo gelopen was als we gepland hadden, begrepen we het in een keer heel goed.

We zwegen en namen ons voor voortaan ook minder veroordelend te reageren als leerkrachten in de klas niet in staat bleken een behoorlijke les te geven. Het bekende argument van leerkrachten in een nagesprek was altijd ˜Ik vond het niet zo goed gaan. De kinderen waren heel onrustig.' Maar ze hadden ergens wel gelijk. Als je voor een onrustige groep staat, heeft het geen zin om stug door te gaan met dat wat er op de planning staat. Gewoon rustig ademhalen, en dan – liefst in samenspraak met de groep – een goed alternatief bedenken.

Reageer op artikel:
Ongetemde meute
Sluiten