Ontwikkelingen aan het bruine front

redactie 21 jun 2018 Blogs

Nee, geen commentaar op het zogeheten bruine kabinet. Aan dat soort analogieën waag ik me niet. Al vrees ik wel voor de bezuinigingen die ons nog te wachten staan in de gezondheidszorg, maar daar is niets ‘bruins’ aan. Alhoewel, de kans bestaat dat Yaëls luiers binnenkort niet meer vergoed worden. En over die luiers wilde ik het even hebben. Of eigenlijk over de inhoud daarvan.

Iedereen die kinderen heeft, weet dat er, poep- en piesgewijs, twee tijdperken zijn in een relatie. De tijd voor de komst van de kinderen, waarin poep meestal geen dagelijks gespreksonderwerp was – ook wel de romantische fase – en de tijd na komst van de kinderen, waarin de poep van de baby ineens dagelijkse kost is, in het gesprek dan. Ik noem het maar even de praktische fase. De fase waarin je met de poten in de modder staat, zoals bestuurders tegenwoordig al het andere werk dan besturen noemen. Oftewel: met je handen in de stront.

Ik heb een poepende baby altijd vertederend gevonden: Yaëls babygezichtje dat vanuit ontspanning ineens in een persgrimas ging, waarna meestal een razend geluid volgde. En daarna dan die opgeluchte blik. Dat proces voltrok zich meestal als ze, vlak na een voeding, nog in mijn armen lag. De lijnen zijn kort in een babyleven.

Ik vond het ook altijd een heel gedoe, die mosterdpoep. In het ziekenhuis gebruikten de verpleegkundigen één veegdoekje voor een poepluier. Ik had er meestal wel zes nodig.

Toen ik laatst weer eens een baby verschoond zag worden, dacht ik: wat een aansteller was ik toen, dat ik dat veel werk vond. Een klusje van niks is het!

Een 6-jarige verschonen, dat is pas veel werk.

Want als je, zoals ik, een heel grote baby hebt, gaat die praktische fase niet voorbij. Dan zit je nog steeds volop in de luiers.

Een van de bijkomstigheden van een gehandicapt kind is dus dat de gesprekken bovengemiddeld vaak over poep gaan. Wij, Yaëls ouders, verschonen al zes jaar haar luiers. En we houden ons daarbij intensief bezig met Yaëls stoelgang. Hoe vaak, hoeveel, de consistentie. Leidt het slechte drinken niet tot verstopping? Nu is ze wel erg hard aan het persen. Wanneer heeft ze voor het laatst gepoept? Heeft ze vandaag nog helemaal niet gepoept? O, dan komt er straks in bed nog wel wat.

In de loop der jaren hebben de geliefde en ik een geheel eigen, nogal melig jargon ontwikkeld voor alles wat met Yaëls stoelgang te maken heeft. Zo doe ik vaak even een snuffeltest, waarbij ik hardop de vraag stel: ‘Zijn er nog ontwikkelingen aan het bruine front?’ En zo krijg ik soms op het werk een mailtje met een tekst als: ‘We hadden eerst een kurk en daarna een GSA met uitzaaiingen in de liezen en de lage rug. Ik heb de hogedrukspuit er maar even op gezet. Daarna heb ik maar meteen haar pyjama aangedaan.’

Vrije vertaling: ‘Ze had eerst een harde, kleine drol, daarna een Groot Stront Avontuur (kortweg GSA), waarbij de poep aan de bovenkant en de onderkant uit haar luier kwam. Ik heb haar maar even onder de douche gezet en daarna haar pyjama aangedaan.’

Een tekst die ik ook vaak hoor is: ‘Ik ruik iets bruins.’ En deze: ‘We got a situation here.’ Betekenis: ‘Yaël heeft in haar slaap gepoept en moet nu verschoond worden, het liefst zonder haar al te wakker te maken.’ Meestal gevolgd door: ‘Kun je even een potage brengen?’

Deze moet ik even uitleggen. Een gemiddelde verschoning kost inmiddels zeker een dozijn doekjes. Maar meestal wassen we Yaël na het veegstadium ook nog even met een hydrofielwashandje met lauw water. Voor de frisheid en tegen de luieruitslag. We verschonen haar op haar hoog-laagbed en voor het wassen gebruiken we dan een oude soepkom waar ‘potage du jour’ op staat. Dat is dus de ‘potage’. Gezellig hè? Daarna wordt er nog gezalfd, tegen de chronische luieruitslag. En dat vaak een paar keer per dag of nacht, omdat de doorstroming gelukkig goed is, om maar eens een file-uitdrukking te gebruiken.

Gelukkig heb ik altijd al van poep- en pieshumor gehouden.

Reageer op artikel:
Ontwikkelingen aan het bruine front
Sluiten