Opvoeden: drie stappen vooruit en twee stappen terug

redactie 21 jun 2018 Blogs

Kijk nou gewoon eens met je ogen en niet met je handen, schreeuw ik hem toe als zijn kleine vingertjes weer ergens aanzitten waar ze niet aan zouden moeten zitten.

˜Hou eens op met dat zetten! zeiden we de eerste weken en maanden vol wanhoop, omdat dit het enige werkwoord was dat hij gebruikte.

˜Begrijp je nou nog steeds niet dat door dat drukke gedoe van jou op school andere kinderen hun werk niet kunnen doen? zegt mijn vrouw voor de 412de keer tegen hem, als juffrouw Willemien meedeelt dat zijn mond weer eens een dag niet stil gestaan heeft.

˜Hang niet de hele tijd de clown uit! Mensen vinden je ook aardig als je gewoon jezelf bent, spraken we hem minimaal drie keer per week vermanend toe.

˜Tegen mensen die ouder zijn zeg je meneer en mevrouw. Die spreek je niet aan met hun voornaam, zeggen we hem streng.

En ontelbare malen hebben we de volgende drie korte zinnetjes uitgesproken: Niet van tafel lopen. Als je klaar bent met eten, dan vraag je netjes: mag ik van tafel? Begrepen?

Waarschijnlijk heeft het er niks mee te maken dat onze 8-jarige Koekie een pleegkind is. Ik ga er tenminste vanuit dat ouders zulke kwesties ook met hun natuurlijke kinderen hebben. Misschien heeft het er wel mee te maken dat ik pas op mijn 54ste voor het eerst met de opvoeding van een kind te maken krijg, dat ik er daarom zo door verrast word. Maar steeds weer denk ik dat we echt iets bereikt hebben, dat de opvoeding vruchten afgeworpen heeft, en dan zie je hem weer terugvallen. In eerste instantie dacht ik dat ik ernstig tekortschoot. Kon ik hem werkelijk niet duidelijk maken hoe dingen dienden te gebeuren?

Totdat bij mijzelf het kwartje viel.

Kinderen vallen terug, het is net als bij de christelijke processie, ik dacht in Luxemburg, waar de stoet iedere keer drie stappen vooruit zet en die laat volgen door twee achterwaartse stappen. Je denkt dat het allemaal niet opschiet, maar dat doet het wel degelijk. Alleen gaat het veel langzamer dan je zou willen.

Nou, zo gaat het bij Koekie ook.

Zijn grijpgrage vingertjes zitten nog steeds te vaak aan spullen die niet van hem zijn. Maar niet meer zo vaak als vijf maanden geleden.

Het werkwoord zetten heeft hij inmiddels helemaal uit zijn woordenschat gebannen. Zelfs voor het ˜zetten' van thee gebruikt hij nu een ander woord. Dan heeft hij het over ˜thee koken. En wat voor woorden hij in de sinterklaastijd van stal haalde voor het ˜zetten' van zijn schoen! Maar hij heeft het door. Nu moeten we alleen weer voorzichtig aan hem melden dat ˜zetten' een goed woord is, zolang je het maar niet in elke zin laat terugkeren. Maar zijn woordenschat is in een half jaar vertienvoudigd. Hoera!

Op school is hij nog steeds druk. Maar hij is niet meer elke dag ˜te' druk. Het gebeurt nu soms ook wel eens dat hij drie dagen op rij niet de clown uithangt. Tegen meneer Loek, die verderop in de straat woont, zegt hij bijna nooit meer Loekie, maar meestal oom Loek. En het komt, weliswaar sporadisch, voor dat hij uit het niks zomaar vraagt of hij, als zijn bord leeg is, van tafel mag.

Vooruitgang gaat soms tergend langzaam, maar er is vooruitgang. En ik heb mezelf inmiddels duidelijk gemaakt dat als de vooruitgang groter is dan de achteruitgang, je toch in de plus zit.

Zoals Koekie zich voor 2010 voornam om beter te gaan luisteren, zo neem ik me halverwege januari voor om geduld te hebben, heel veel geduld.

Reageer op artikel:
Opvoeden: drie stappen vooruit en twee stappen terug
Sluiten