Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Oudste zoon (ruim 15 jaar) wil acteur worden. En daar is hij doodserieus en zeer gepassioneerd over. Hoe cool is het dat hij hier op de Highschool een heel theaterprogramma kan volgen? En dat hij mogelijkheden en kansen krijgt bij allerlei theatergezelschappen in de suburbs van New York die hij waarschijnlijk niet in Nederland zou hebben gekregen. Waar anders krijg je een betere voorbereiding dan in Amerika, waar kunst, muziek en cultuur op school nog heel hoog in het vaandel staan? En dan nog wel onder de rook van Broadway, het mekka van het muziektheater en in Amerika, de bakermat van de filmindustrie. 

Maar waar ter wereld is de hoeveelheid talent, de concurrentie en de prestatiedruk ook zo groot als hier? Hij doet audities, zit in een jongenskoor, in twee muziekensembles, heeft dansles, zangles en staat in drie producties tegelijkertijd. Nu is het ‘Carrie, the musical’, ‘Once Upon a Mattress’ en ’Twelve nights’ van Shakespeare. Ja, hij timmert aan de weg, kaapt grote rollen weg en is onvermoeibaar. Ik vind het soms te veel worden, maar hij lijkt het heel normaal te vinden.  

Iedereen die een theatercarrière ambieert, doet het hier zo. Je kan het anders wel vergeten in de metropool New York, in die keiharde theaterwereld vol talent, ambitie en gedrevenheid. Laatst durfde ik te opperen dat het me beter leek als hij één keer in de twee weken zangles zou hebben. Aangezien hij toch al zo veel zingt en zangles krijgt op school, leek mij dat verlichtend voor zijn agenda en bovendien is zo’n Broadway-zangcoach echt niet te betalen.

Zoon keek me aan met opgetrokken wenkbrauw en zei op dramatische toon: ‘Ja, dag mam, ik heb het gevoel dat ik dan echt deuren dichtgooi.’
Ik schoot in de lach en vertelde hem dat mij dat – gezien zijn schema vol optredens, huiswerk en repetities maar ook ons spaarpotje – toch echt een goed idee leek. Onder protest ging hij akkoord. Schoorvoetend toegevend dat hij zijn agenda ook wel intensief vond. 

Inmiddels heeft hij in tien musicals en even zoveel toneelstukken gespeeld. En dan hebben we het niet eens over alle zang- en banduitvoeringen. En als ik zou willen, kan ik gemiddeld twee keer per week naar mijn eigen zoon op een podium kijken en als een echte ‘stagemom’ mijn dagen vullen met zijn aspiraties. Maar ook al ben ik zo trots als een pauw – als ik hem zie staan als Enjolras in Les Misérables of als Aladdin of Joseph – en hoop ik dat hij zijn passies en talenten achterna gaat, soms merk ik dat mijn Hollandse nuchterheid hem weleens terugfluit.

En soms vraag ik me af of al die druk en stress in deze metropool en de individuele harde theaterwereld van Broadway en Hollywood wel goed zijn voor hem. Bijna 16 jaar is hij nu en inmiddels moeten we gaan denken aan een vervolgopleiding.

Moeilijk, want voor hem lijkt de wereld in Amerika natuurlijk ideaal.
Wij, zijn ouders, weten het zo net nog niet.
Wordt het een College in het super competitieve Amerika à raison van minstens 30.000 dollar per jaar of de toneelschool of een andere theateropleiding in Nederland, waar hij alle mogelijkheden krijgt om succesvol én gelukkig te worden?

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten