Opvoeden in New York: alcohol en kop in het zand

redactie 22 jun 2018 Blogs

Mijn oudste, 15 jaar, komt thuis van een feestje. Hij vertelt dat zijn vriend, ook 15 jaar, zo verschrikkelijk dronken is geworden dat hij hangend op de schouders van twee andere vrienden naar huis is gebracht. Nu ken ik mijn pappenheimers, dus vraag ik hem of híj ook gedronken heeft. Aangezien hij niet kan liegen – echt niet, ik zie het direct – geeft hij schoorvoetend toe dat hij weleens een biertje drinkt en ook weleens een shotje tequila heeft genomen. Weleens?

Het zal vanaf nu wel ieder feestje zijn, denk ik. Tot zijn grote verbazing word ik niet boos. Ik was ook 15. Toen dronk ik mijn eerste bessen-soda. Ik weet nog goed hoe ik eraan nipte en hoe volwassen ik me voelde. Het drankje was besteld door mijn danspartner van 16, aan de bar van de dansschool. De week daarop nam ik een Campari-jus en de week daarna een Blue Curaçao. Exotische gifkleurige drankjes die in de jaren tachtig heel populair waren.

In Nederland is de leeftijdsgrens voor alcohol inmiddels verhoogd, van 16 naar 18 jaar, maar hier in de Verenigde Staten moet je 21 zijn. En plotseling vraag ik me af wie er dan verantwoordelijk en strafbaar is in het hypocriete Amerika. Op College drinkt iedereen van 18 jaar zich te pletter en zijn de excessen in studentenhuizen aan de orde van de dag.

‘Waar waren de ouders?’ vraag ik.
Het was een feestje bij iemand thuis. Die lijken mij verantwoordelijk voor de stomdronken jongen en bovendien strafbaar. Ze bleken gewoon boven tv te kijken. Meteen schiet zoons vraag van vorige week door mijn hoofd. Of hij thuis een feest mag geven voor zijn 16e verjaardag.
‘Natuurlijk!’ riepen zijn vader en ik uit.
Maar nu denk ik: 16, drinken, blowen… Hoe doe je dat hier als ouders?

Ik besluit op een benefiet-avond voor de scholen navraag te doen bij Amerikaanse ouders. Wat blijkt? Zo lang je als ouders maar geen alcohol koopt en aanbiedt, en de kinderen hun eigen drankvoorraad meenemen – Bring Your Own Beer, zoals bij een echte Amerikaanse fuif – ben je er niet juridisch verantwoordelijk voor.

Dus als een kind, jonger dan 21, zich op jouw terrein een coma zuipt terwijl jij naar je lievelingsserie op tv kijkt, is dat niet jouw probleem. Dat kind heeft toch zijn eigen drankvoorraad meegenomen? Maar wie is er dan verantwoordelijk? Het kind zelf? Waarom hou je in godsnaam aan die 21 jaar vast als iedereen weet dat 15-jarigen gewoon bij ouders thuis hun eigen drank nuttigen?

Een andere ouder bemoeit zich met de zaak: ‘Je kunt ze ook gewoon allemaal bij je laten slapen, dan ziet niemand dat ze gedronken hebben.’
Matrassen in de woonkamer en kop in het zand dan maar.

Reageer op artikel:
Opvoeden in New York: alcohol en kop in het zand
Sluiten