Opvoeden in New York: verdwaald in de testjungle

redactie 22 jun 2018 Blogs

Tot nu toe was mijn leven hier in de VS relatief stressloos. Ik heb wel mijn momenten, vooral als ik foutjes maak in ons belachelijke logistieke schema van halen brengen naar sport en toneel. Sta ik ergens in New York State op de verkeerde plek of ben ik weer te laat omdat ik nu eenmaal niet op drie plekken tegelijk kan zijn. Maar dat zijn geen echte hoofdbrekens.

Nee, dan gisterenavond. Ik voelde me weer zoals voor mijn eindexamen of laatste tentamen op de universiteit. Ik was volstrekt verdwaald, verloren en mijn faalangst speelde op tot ongekende hoogte.

Wat was er aan de hand? Ik ging naar een voorlichtingsavond over testen en toelatingseisen voor colleges en universiteiten in de Verenigde Staten en daarbuiten. Mijn oudste promoveert volgend schooljaar namelijk van sophomore naar junior en heeft dan nog maar twee jaar Highschool te gaan.

In dat juniorjaar moet er blijkbaar heel veel getest worden om uiteindelijk te voldoen aan de eisen van de colleges. Nu zullen er ouders hier in Amerika zijn die dit proces al eens of meerdere malen doorlopen hebben. En die zeggen vast dat het allemaal wel meevalt, maar dat voel ik nu even niet zo in deze jungle van toetsen en testen.

En gelukkig was ik niet de enige ouder die met dit opkomende stressgevoel te maken had. Om mij heen zaten meer goedwillende ouders met grote bange onrustige ogen te kijken en te luisteren naar de drie dames, guidance counselors van onze kinderen, die ons haarfijn probeerden uit te leggen wat er volgend jaar op het programma van onze pubers staat.
De blikken van mijn mede-opvoeders werden er niet rustiger op. En ook de vragen en antwoorden werden steeds verwarrender. PSAT, SAT I en SAT II, MockSAT, AP’s, ACT en subjecttests… zo maar wat afkortingen en termen waarmee we om onze oren werden geslagen.

Ik zag een handjevol ouders begrijpend knikken, een paar doen alsof en de rest was net als ik radeloos. Wanneer moeten we ons inschrijven? Wat is de deadline voor het halen van deze test? Wat? Mag je ze vier keer overdoen? Welke score wordt dan gebruikt? Allemaal? En hoeveel van wat met welke score? Wat wil Harvard zien? En hoe hoog moet je scoren om wellicht door Princeton uitgenodigd te worden? Aaaargh….

Ik kreeg gedurende de bijeenkomst steeds meer zin om mijn kinderen in Nederland naar vervolgopleidingen te sturen. En dat gevoel heb ik nog steeds.
Colleges stellen hier zulke hoge eisen en het hele proces van college-aanvragen in de Verenigde Staten schijnt zo veel druk op te leveren voor pubers dat inmiddels 1 op de 5 tieners tussen de 15 en 18 jaar weleens aan zelfmoord heeft gedacht. Tenminste dat las ik in de krant. En dan niet te vergeten wat deze instituten kosten. Tussen de 30.000 (voor een matig college) en 50.000 (voor een ivy league) dollar per kind per jaar, is hier heel normaal. Ik heb dan ook al verschillende families in de buurt zien verhuizen omdat de oudste naar college ging. En dat is niet alleen omdat het huis zogenaamd te groot werd.

Prompt had ik vannacht een nare droom. Ik zat naast mijn echtgenoot in de wiskundeklas en we hadden ons laatste examen. Saillant detail is dat wij als ‘highschool sweethearts’ in het echt ook naast elkaar in de wiskundeklas zaten, dus het kwam mij in mijn droom ook heel reëel en herkenbaar voor. Het hele wiskunde-examen in mijn droom was abracadabra voor me en mijn echtgenoot, die wel twee opgaven sneller was dan ik, begreep er eigenlijk ook geen fluitenkruid van. Ik probeerde nog links en rechts af te kijken maar dat mocht niet baten, want de hele klas stond ‘en masse’ op en was klaar.
Behalve wij natuurlijk.
Zwetend werd ik wakker en het eerste wat ik deed toen ik opstond was een afspraak maken. Met de counselor, om een gedegen en begrijpelijk plan voor de oudste op te stellen dat hem waarschijnlijk voorbereid op een stap in de volwassenheid in Europa.

Reageer op artikel:
Opvoeden in New York: verdwaald in de testjungle
Sluiten