Geduld verliezen

Beantwoord door:

vraag

Mijn drie kinderen (2, bijna 4 en 6) zijn erg lief, maar soms ook erg druk en aanwezig. De oudste plaagt de middelste en jongste, de middelste vraag aandacht en zeurt continu aan mijn hoofd. De jongste is een schatje, maar huilt ook wel eens. Op dat soort momenten, verlies ik mijn geduld en word erg onredelijk en kortaf/boos. Dan weet ik in theorie goed wat ik zou moeten doen (aandacht geven, negatief aandacht vragen negeren), maar dat kan ik dan op de een of andere manier niet opbrengen omdat ik ook maar een mens ben met helaas geen oneindig geduld.
Ter informatie: ik werk gemiddeld 3/4 dagen in de week en mijn man is veel van huis. Bovenstaande situatie komt niet dagelijks voor hoor, zo erg is het ook weer niet. We denken dat we het heel goed doen, maar ik doe alles graag perfect grin

antwoord

Veel vaders en moeders hebben het gevoel dat ze het goed moeten doen als ouder. We willen consequent zijn, positief zijn en blijven, voldoende tijd voor onze kinderen vrijmaken, luisteren als ze iets te vertellen hebben, niet tegen ze schreeuwen en ons geduld bewaren. En zo willen we áltijd zijn en niet soms. Een heel mooi streven. 
De werkelijkheid ligt alleen wat lastiger. We zijn druk, hebben vaak een vol hoofd en hebben niet alleen te maken met het verzorgen en opvoeden van onze kinderen, maar daarnaast ook met werk, huishouden, partner en vrienden. Dat maakt dat het helaas voor de meesten van ons niet is weggelegd om altijd alles goed te doen met oneindig veel geduld. En dat is ook helemaal niet erg. Het helpt vaak als je voor jezelf de lat gewoon wat lager legt. Niet verwachten dat je een tien scoort, maar een acht. En soms is een zesje echt goed genoeg. Zoals je zelf al zegt: je bent ook maar een mens. De werkelijkheid is nu eenmaal dat mensen soms even hun geduld verliezen; ouders ook, en dat is een leerzame les voor kinderen. 

Een paar tips waar je hopelijk wat mee kan:

  • Zorg ervoor dat je daar waar mogelijk (en hopelijk is dat het merendeel van de dag) je rust bewaart en positief blijft. Daar bereik je verreweg het meeste mee. Jouw onrust zorgt namelijk vaak weer voor een (negatieve) reactie van je kind. Als je dan een keer uit je slof schiet, is dat helemaal zo erg niet. Zolang het maar niet te vaak gebeurt en te heftig, want dan zou je verder moeten uitzoeken waardoor dat komt. 
  • Ben je onredelijk of reageer je bozer dan je wil, dan kun je gerust je excuses aanbieden. Dat kun je meteen doen, of er later op terugkomen. Bij de kleinsten zal dat nog niet echt aankomen, maar bij de rest wel. Dat is ook direct weer een mooie les voor je kinderen - iedereen maakt fouten en je kunt excuses aanbieden - en je voelt je vaak direct daarna prettiger. 
  • Als je merkt dat je heel weinig meer kunt hebben, kijk dan of je iets kunt gaan doen waarvan je weet dat je kinderen er het meest rustig of blij van worden. Even uitwaaien of juist tv kijken is op deze momenten vaak handig om uitspattingen van jezelf te voorkomen. Het kan soms ook helpen om naar je kinderen toe te benoemen dat je even niet zoveel kunt hebben. 
  • Zorg voor voldoende oplaadmomenten voor jezelf. Merk je dat je vol raakt, kijk dan of je iets kunt doen of laten wat jezelf even lucht geeft. 
  • Als je desondanks toch uit je slof schiet, zorg er dan voor dat je nooit fysiek wordt en niet je kind persoonlijk raakt. Dat is niet goed voor hun zelfvertrouwen. Dus niet boos worden en zeggen ‘wat ben je toch een vervelend kind’, maar ‘ik vind het vervelend als je zo schreeuwt’.

Tischa Neve, kinderpsycholoog en J/M opvoedcoach

Tischa Neve is kinderpsycholoog, speltherapeute en J/M's opvoedcoach. Ze woont samen met Koen. Samen hebben ze een zoon, Dim (6), een pleegdochter (20) en doen ze aan crisisopvang voor pleegzorg.

Meer artikelen van deze deskundige | Bezoek website


Gerelateerde artikelen

Tips van de redactie