Piet Hein Eek maakt echt geen statafels

redactie 22 jun 2018 Blogs

Als je een gehandicapt kind hebt, heb je ook een gehandicapt huis. Ook wanneer Yaël er niet is, zijn haar beperkingen nog duidelijk zichtbaar. Dat begint al met de enorme driewieler-tandem voor de deur, die er ondanks de gezellige rode kleur heel erg uitziet als een hulpmiddel. Het gevaarte is voorzien van grote rugbeugels, gordels en speciale voetenbakjes om Yaël op haar plaats te houden, waardoor het er extra hulpmiddelig uitziet. Soms zie ik mensen stilstaan om de fiets te bestuderen.

Dan is er het manshoge hekkenbed in haar slaapkamer – in een Amsterdamse benedenwoning blijft weinig verborgen. Het ding is kamervullend en voorzien van afstandbediening voor de hoog-laagfunctie, zodat we het ook als commode kunnen gebruiken. En in de kamer staat haar aangepaste stoel, die voor een hulpmiddel nog best esthetisch verantwoord is, met een grenen zitting en knalgele buizen, maar die er door de gordels toch ook een klein beetje uitziet als een elektrische stoel.

Voor de open keuken staat een groot houten hek met spijlen, een soort traphek, maar dan twee keer zo hoog en breed en wie naar de wc wil moet een kleine krachstinspanning leveren om de deur open te krijgen: speciale draaiknop.

En dan valt het bij ons nog mee hè. Yaël is, in jargon, een lopertje. De meervoudig complex gehandicapte kinderen – in jargon MCG – hebben pas een arsenaal aan hulpmiddelen. Die hebben een rolstoel en een tillift en een statafel en een douchebank. Ik zie vast nog dingen over het hoofd. Je zal maar een designerssmaak hebben en een MCG-kind krijgen. Piet Hein Eek maakt echt geen statafels.

Gezinnen met een meervoudig gehandicapt kind zijn trouwens ook herkenbaar aan hun auto, voor die rolstoel. Soms is het woord bus meer op zijn plaats. En voordat u nu begint dat dat allemaal van uw belastingcenten moet: die auto wordt niet vergoed, de aanpassingen eraan wel.

Wij hebben een normale auto. Tot voor kort hadden we een zeventien jaar oude Honda Civic, met contrasterende bumper. Zo fout dat-ie wel weer kon. Het was een tweedeurs, waardoor je, om Yaël op de achterbank en in de gordels te krijgen een complete zonnegroet moest uitvoeren. Op een dag zei ik tegen Hanno: 'Moeten we niet zo'n pausmobiel?' Hij keek me vragend aan. 'Ja, je weet wel, zo'n soort bestelwagen, hoe heten die dingen, Renault Kangoo volgens mij. Die hebben vier deuren en een hoge instap. Veel beter voor je rug.' We keken samen naar een plaatje op internet en voor Hanno was ineens een grens bereikt. 'Ons hele huis is al een gehandicaptenparadijs, alles ziet er bilo uit. Mag ik dan als-je-blieft een normále auto? Mag er één ding normaal zijn?'

Ik heb geen rijbewijs, dus ik hield verder wijselijk mijn mond. We hielden de Honda met pimp my ride-bumper.

Maar sinds een kleine week staat er een zestien jaar oude Mercedes voor de deur; we gaan erop vooruit. Gekregen van Hanno's vader, omdat hij hem nog maar zelden gebruikte. Vierdeurs, dus ergonomisch verantwoord. Tegen Yaël zei ik, toen we hem bekeken: 'Je hebt een nieuwe auto gekregen! Yaël heeft een nieuwe auto! Je werd te groot voor de andere auto. Dus nu heb je een extra gróóóte auto.' Háár auto. Als een prinses zit ze achterin.

Reageer op artikel:
Piet Hein Eek maakt echt geen statafels
Sluiten