Pleegouders en gastgezin

redactie 22 jun 2018 Blogs

Uw zoon is hoogbegaafd.’ Ik kijk de psychologe van het schooladviesbureau verbaasd aan. ‘Heeft hij verder echt niets? Geen adhd, geen autistische stoornis? Zelfs niet een kleintje?’

Het is niet dat ik zo graag een kind met een stoornis wil, maar hoogbegaafdheid verklaart naar mijn gevoel niet de problemen die wij met onze zoon Heron hebben. Ik ging naar dit laatste gesprek toe in de veronderstelling dat er een echt probleem  zou zijn. Misschien iets dat met therapie of een pilletje opgelost kan worden.

Ik herinner me Herons geboorte. Met spoed in de ambulance omdat hij vast bleef zitten in het geboortekanaal. Het geweld waarmee hij met de vacuümpomp uit mijn lijf gerukt werd. In mijn achterhoofd had ik er altijd rekening mee gehouden dat hij misschien zuurstofgebrek had opgelopen.

Niet dat hij langzamer was in zijn ontwikkeling. Die ging keurig volgens het boekje. Maar zijn gedrag

Als ik links ging, ging hij rechts. Verzocht ik hem stil te staan, dan rende hij weg. Ik moest hem met mijn knie en elleboog tegenhouden om hem vast in de gordels van zijn kinderwagen of autostoeltje te krijgen. Hij was zo’n irritant kotertje dat krijsend op de snoepafdeling van de supermarkt lag. ‘Sterk van karakter’ schreven Robert en ik liefdevol op de vragenlijst van het consultatiebureau.

Peuterpuberteit? Het ging niet over toen hij naar de basisschool ging. Als de juf zei dat ze nu geen piep meer wilde horen, veranderde Heron in een muis. De tien minutengesprekken gingen nooit over zijn prestaties. Altijd over zijn gedrag. En een energie: onuitputtelijk.

Wat was ik opgelucht toen zijn kleine zusje Ilse een zogenaamd makkelijk kind bleek te zijn. Zo een van wie je soms vergeet dat ze in de kamer is.  Zij vormt het levende bewijs dat er niets mis is met onze opvoeding. Maar benadrukte wel steeds meer dat knagende gevoel dat Heron anders is dan andere kinderen.

In groep 4 werden ook zijn rapporten slechter. Hij had concentratieproblemen en leek steeds minder gelukkig te zijn op school. Toen zijn juf en de intern begeleider met de vraag kwamen of wij hem eventueel zouden willen laten onderzoeken, zei ik gretig ja. Robert twijfelde, maar ging akkoord. Hij vond Herons gedrag niet abnormaal voor een jongen, maar zag ook wel dat onze zoon niet lekker in zijn vel zat.

Hoogbegaafd dus, horen we enkele weken en een aantal onderzoeken later. Daar bestaat geen pilletje voor. Wat nu?

Reageer op artikel:
Pleegouders en gastgezin
Sluiten