Prinses Yaël en prinses Jeanine

redactie 22 jun 2018 Blogs

Yaël loopt al dagen rond met een FD Persoonlijk, het magazine van de krant waarvoor ik werk. Op de cover staat Jeanine Hennis-Plasschaert en dat is de reden van Yaëls fascinatie. Ze kijkt de hele tijd naar de foto, lacht ernaar en laat haar handen over het papier gaan. In haar ogen zie ik bewondering. Ik probeer te benoemen wat ze denkt. Of wat ik denk dat ze denkt. 'Mooi hè, wat een mooie mevrouw hè, met die mooie blonde haren. Ze lijkt wel een prinses! Misschien ís ze wel een prinses! Ik denk dat ze heel lief is.'

We bladeren naar de foto's binnenin. Yaël lacht weer en ik snap haar fascinatie wel. Hennis is ook knap en ze heeft dat onbenoembare wat ook Máxima heeft, waardoor haar gezicht van de foto lijkt te knallen. In het interview roept Hennis vrouwen op van die bank af te komen en dat glazen plafond maar zelf te slopen. En ze gaat uitgebreid in op haar kledingkeuze, die ze niet wil aanpassen aan bepaalde bekrompen mores. Gelijk heeft ze.

Dat glazen plafond zal in Yaëls leven nooit een thema zijn, maar die kledingkeuze, daar kan ik wel wat mee. 'De mooie mevrouw heet Jeanine en ze vindt het heel belangrijk om mooie kleertjes te dragen,' vertel ik. 'Ze draagt graag mooie laarzen en ze heeft ook lippenstift op, net als mama. Yaël en mama vinden mooie kleertjes ook belangrijk hè. Want als je er mooi uitziet, voel je je ook blijer.' En de volgende ochtend, als ik Yaëls haar kam, terwijl ze Jeanine stevig in één knuist houdt en met de andere hand de borstel wegduwt, zeg ik: 'Haartjes kammen is niet leuk hè. Maar het moet wel. Kijk, de mooie mevrouw heeft ook mooie gekamde haartjes.' Het helpt.

En zo is de minister van Defensie ineens een deel van ons gezin geworden. Hanno en ik bespreken waar de fascinatie vandaan komt. Ik zeg dat het gewoon een algemeen gevoel voor schoonheid is. Uit onderzoek blijkt toch ook dat baby's al langer naar knappe gezichten kijken dan naar minder gave exemplaren? Of misschien is het een kindercrush. Maar Hanno denkt dat het nog iets anders is. 'Het zijn inderdaad indrukwekkende foto's. Op de een of andere manier zie je dat het een vrouw is met macht en aanzien.' 'Maar misschien is het ook iets sprookjesachtigs,' antwoord ik. 'Ik denk dat alle kinderen een fascinatie hebben voor prinsen en prinsessen. En kinderen hebben er vaak ook een voorstelling bij hoe een prinses eruitziet. Yaël weet misschien niet concreet wat een prinses is, maar ze kan wel een onbewust idee hebben van het begrip prinses.' 'En dan is Hennis de universele prinses?' 'Zoiets ja.' En ik zeg weer wat ik zo vaak zeg: 'Onder de beperkingen zit een normaal meisje. En dat normale meisje wil een prinses zijn, net als alle meisjes. Ze wil mooi en bijzonder zijn. En daarom kijkt ze naar rolmodellen.'

Yaël wordt nooit minister, dat is honderd procent zeker, en ze zal zoiets ook nooit ambiëren, omdat ze toch niet weet wat het is. Maar ik heb soms de indruk dat ze al een behoorlijke prinses is. Ze wordt vervoerd in een busje met privéchauffeur (met een paar andere prinsen en prinsessen, maar dat is een detail), via het persoonsgebonden budget heeft ze haar eigen hofhouding, haar aangepaste stoel lijkt op een troon en haar hekkenbed heeft kantelen, als een kasteel. Ze is de prinses in haar eigen sprookje. Met een bijrol voor prinses Jeanine.

Reageer op artikel:
Prinses Yaël en prinses Jeanine
Sluiten