Puur en rauw

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Dit soort kinderen is zo puur.' Hoe vaak ik die uitspraak al niet gehoord heb. Gehandicapte kinderen zijn puur en echt. Ze staan dichter bij, ja, waarbij eigenlijk, zichzelf? De natuur?

Het is waar, gehandicapte kinderen zijn puur, maar op een iets andere manier dan de meeste mensen denken. De puurzeggers bedoelen iets te vaak dat verstandelijk gehandicapten lieflijke, doorschijnende new age-engelen zijn, met louter verheven eigenschappen. Knuffelbare, blije nieuwetijdswezens die van nature een connectie hebben met het hogere.

Yaël is ook puur.
'What you see is what you get' bij haar – wanneer mensen met normale verstandelijke vermogens dat over zichzelf zeggen geloof ik ze nooit, maar bij Yaël is het waar. Ze heeft nooit bijbedoelingen. Nooit een dubbele agenda. Als ze me een kusje geeft, doet ze dat omdat ze me een kusje wil geven. Niet omdat ze straks een ijsje wil of omdat ze bang is dat ik haar niet lief vind. Voor dat soort verbanden is ze veel te dom (ik ben haar moeder, ik mag dat zeggen). Sociaal wenselijk gedrag kent ze niet. Als ze blij is, is ze echt blij. Als ze humeurig is, echt humeurig. Die puurheid gaat namelijk twee kanten op. Ook in haar humeuren, boosheid en jaloezie is Yaël lekker puur: er zit geen agenda achter, maar er zit ook geen enkele rem op.

In Yaëls klasje is haren trekken al een tijdje in de mode. Lekker hard, lekker puur, zodat je de ander flink pijn doet. Als Yaël boos is, probeert ze mij te bijten, te krabben of te knijpen. Verder is ze altijd een beetje jaloers gebleven op Theo, de kat. Soms knijpt ze hem of trekt ze hem aan zijn staart. Eén keer probeerde ze op hem te gaan zitten. Ik krijg dat soort gedrag er niet uitgeconditioneerd, want van mijn boze reactie is ze totaal niet onder de indruk. De enige oplossing is goed opletten.

De puurheid zit 'm in het ontbreken van het filter dat verstand heet. In die zin zou je het optreden van de Feyenoord-supporters in Rome vorige week ook 'puur' kunnen noemen.

Puur is een beetje een modewoord geworden, een positieve kwalificatie voor dingen of mensen zonder schadelijke toevoegingen, zodat alleen de goede dingen overblijven. Eten zonder E-nummers, interieurontwerpen zonder extra fratsen en mensen zonder kwalijke bijbedoelingen of dubbele bodems. Net als rauw, ook zo'n modewoord. De inrichting van een hip restaurant kan 'rauw' zijn, en dat is dan positief bedoeld. Een roman kan 'rauw' zijn. Een beetje stad moet een 'rauw randje' hebben – het valt me op dat mensen die klagen over het verdwijnen van het 'rauwe randje' in Amsterdam zelf altijd in een keurige wijk wonen. Ga fijn naar Bos en Lommer of Zuid-Oost, denk ik dan, heb je lekker je rauwe randje.

Goed, ik dwaal af.

Yaël is puur en rauw. Niet het lievige puur van een Weleda-rozenolie, ook niet het puur van een hip menu (Hongaars wolvarken, oerwortel, salie) en evenmin het bedachte rauw van een grand-café-inrichting (industrieel!). Ze is geheel en al haar ontremde zelf, soms net iets puurder en rauwer dan ik me zou wensen.

Reageer op artikel:
Puur en rauw
Sluiten