Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Stiefkinderen zijn raar omdat je geen enkele genetische band met ze hebt. Dat levert dus iets van een afstand op. Als ze zich maf gedragen, kan ik nog denken dat die kinderen rare ouders hebben en dat ze er ook niets aan kunnen doen. Als je eigen kind idioot doet, zegt dat in ieder geval over vijftig procent ook iets over jezelf en dat is lastiger. Want je ziet dingen terug van jezelf die je misschien moeilijk vindt of onwenselijk, en je vraagt je hardop af waarom je die eigenschappen doorgegeven hebt. Er loopt een draadje van jou naar je kind – of je nou wilt of niet.

Je moet natuurlijk uitermate voorzichtig zijn met het benoemen van die eigenschappen en het vooral niet negatief doen. Ik vind dat wij er met z'n vieren – en dan bedoel ik de moeder van mijn stiefkinderen, haar man, mijn man en mijzelf – heel goed op letten dat er geen negatieve opmerkingen aan de kinderen blijven plakken die eigenlijk bedoeld zijn voor een van ons vieren. ˜Ben je nu weer…'   ˜Dat heb je niet van mij, maar van…'  Alsof een kind kan kwartetten met al die eigenschappen.

Maar het is niet altijd makkelijk te vermijden, juist omdat kinderen nou eenmaal met dat draadje vastzitten aan hun biologische ouders. Ik riep nog weleens tegen mijn stiefdochter dat ik de tv-programma's die ze graag kijkt, pulp vind en weinig verheffend. Het is steeds hetzelfde leeghoofdige gedoe en wat is daar nou aan? Maar dan zeg ik niet alleen iets over haar voorkeuren, ik zeg onbedoeld ook iets over haar moeder. Want zij kijken op vrijdagavond altijd samen tv. Tegen elkaar aangekropen op de bank, waarschijnlijk met warme chocolademelk. En dat loop ik te dissen? Niet goed. Nee, niet goed. Dus ik leer genuanceerder te zijn. En mijn stiefdochter leert zich verweren. En dat is op zich dan wel weer goed.

De grote grap is dat mijn stiefzoon een aantal eigenschappen heeft die zijn ouders niet direct lijken te herkennen. En ik des te meer. Zo is hij nogal particulier over kleding terwijl zijn vader kleding een gebruiksvoorwerp vindt en zijn moeder een frisse blik op mode heeft. Hij wil dat het lekker zit en wat dat dan is, is weinig voorspelbaar. Mijn moeder heeft het halverwege mijn opvoeding volledig opgegeven om nog kleding voor me te kopen en maakte alleen nog ruim vallende pakken van velours voor me. Met een slap elastiekje in de boorden. Dus ik grinnik als hij een T-shirt ongedragen achter in de kast propt omdat het niet lekker zit. Misschien groeien er uiteindelijk ook draadjes naar stiefkinderen.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten