Robs (en Yaëls) Grote Tuinverbouwing

redactie 22 jun 2018 Blogs

Scholen hebben schoolpleinen, instellingen voor gehandicapten niet. Is ook niet nodig, want wat zouden verstandelijk en meervoudig gehandicapte kinderen moeten met een betegeld plein? Een potje slagbal spelen? Maar een beetje instelling heeft wel een tuin. Gehandicapte kinderen moeten tenslotte ook naar buiten.

De nieuwe locatie van Yaëls dagbesteding en logeerhuis heeft een grote binnentuin. Die tuin was alleen nogal een oerwoud. Om er iets moois van te maken, iets groens met aangepaste toestellen, was geld nodig, veel geld. En dat had de instelling niet. Dus moest er een andere oplossing bedacht worden.

Er werd een professionele fondsenwerver aangetrokken en op een speciale avond konden ouders meedenken over het tuinproject. Eén vader kwam met het idee het SBS-programma ‘Robs Grote Tuinverbouwing’ te benaderen. Een gouden greep, want Rob had wel oren naar het fatsoeneren van de gehandicaptenjungle. Dus kwam er een deal: als wij de helft van de tuinbegroting bijeen zouden brengen, zou Rob de tuin aanpakken.
De fondsenvrouw sloeg aan het werven en er kwam een heuse folder met voorop Yaël in een speciale kuipschommel (natuurlijk, zegt de trotse moeder in mij) en de tekst: ‘Ik ben Yaël. Ik ben acht jaar en ik heb een verstandelijke beperking. Vanwege mijn autisme en epilepsie ervaar ik de wereld om mij heen op mijn eigen wijze. In de nieuwe tuin zal ik straks heel vrij kunnen bewegen en lekker schommelen.’

Op de vorige vergadering van de cliëntenraad van de instelling kondigde de locatiemanager aan dat Rob aan de slag gaat. ‘We’ komen dus op televisie. En dus stelde ik maar even de hamvraag: hoe moet dat met het emo-moment? Hoe zorgen we ervoor dat onze kinderen straks gaan huilen als de camera draait en de nieuwe tuin onthuld wordt? Ik stelde voor dat we achter ze zouden gaan staan en ze, op aanwijzing van de regisseur, stiekem zouden knijpen. Een andere moeder zag nog een probleem: ‘Hoe voorkomen we dat onze kinderen zich voor die draaiende camera voorover in de moestuin laten vallen? Of dat ze een plant uit de grond trekken?’

Rob is al bezig in de tuin. Bij de bezichtiging vorige week zag ik al een Robs Grote Tuinverbouwings-busje staan. In de tuin was ook een grote groep vrijwilligers actief, werknemers van een van de sponsors. Ik moest er even van slikken, iets wat ik altijd heb als mensen zomaar dingen voor anderen doen.

Ik verheug me op de tuin en de heerlijke uren die de kinderen daar straks, als het mooi weer is, gaan beleven. En ik verheug me op de onthulling: dat wordt nog leuke televisie met kinderen die ‘de wereld op hun eigen wijze ervaren’. Ik ben er niet bij, want als Rob vraagt of ik blij ben met de tuin, ben ik een veel te makkelijk doelwit voor het emo-moment.

Reageer op artikel:
Robs (en Yaëls) Grote Tuinverbouwing
Sluiten