Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

De relatie tussen mijn 25-jarige stiefdochter Rosa en onze 8-jarige pleegzoon Koekie, is meer dan goed. En overtreft al mijn verwachtingen. Terwijl ze toch geen stem had in onze beslissing pleegouders te worden en ze de komst van Koekie vast en zeker als een bedreiging moet hebben gezien. Ze zou qua aandacht niet meer de nummer 1 in haar moeders leven zijn. Als ik terugkijk, dan zie ik nog wel een blik van ongeloof op haar gezicht toen we het haar meedeelden. Maar mocht ze daar last van hebben gehad, of nog steeds hebben, dan laat ze dat niet merken. Tussen haar en Koekie lijkt sprake van echte liefde. Hij is haar kleine broertje, zij is zijn grote zus.

Hij logeert regelmatig bij haar, ze doen leuke dingen samen en hij brengt het beste in haar boven. Mijn hart smelt als ik ze samen zie en ik verheug me er op, bijna net zo erg als mijn vrouw daarnaar verlangt, dat Rosa zelf moeder wordt. Die rol ligt haar, daar zal ze gelukkig van worden, dat zal haar leven een definitieve duw voorwaarts geven. Dat weet ik zeker. Laatst was het weer prijs. Ze kwam Koekie ophalen en ze togen naar de schaatsbaan in Laren. Hij had mij al wat keren gevraagd wanneer het nou eens ging vriezen en of hij dan het ijs op mocht. In de woonkamer oefende hij de bewegingen op sokken. Rosa voelde die behoefte aan. Eenmaal op het ijs liet hij zich, zo vertelde Rosa, van zijn beste kant zien. Want dat moet je Koekie nageven; hij stort zich met ziel en zaligheid in nieuwe avonturen. Of het nou zwemmen, pianospelen, fietsen of schaatsen is. Urenlang stond hij op het ijs. Hij viel, krabbelde op en ging door. Steeds opnieuw. Alsof hij de Nederlandse Shani Davis wilde worden. Ja, tussen Rosa en Koekie zit het wel snor.

Mijn vrouw voedt Koekie heel anders op dan ze Rosa heeft gedaan. Ze is voor hem strenger en veeleisender. Ze gaat makkelijk confrontaties aan met hem. Rosa heeft ze onvoorwaardelijk lief, van Koekie houdt ze ook, maar daar staat de verantwoordelijkheid die we beiden voelen om hem alle kansen te geven iets van zijn leven te maken, bovenaan. We vinden het niet erg hem keer op keer, als het moet honderd maal per dag, terecht te wijzen, hem steeds weer te zeggen hoe hij zich dient te gedragen. Hij mag boos op ons zijn, ons (tijdelijk) haten. Dat hebben we er graag voor over als we hem daarmee verder helpen. Over de opvoeding van hem denken we bijna hetzelfde.

Mijn vrouw heeft richting hem de objectiviteit die ze mist richting Rosa. Ze bedenkt in elke situatie wat het beste voor hem is, terwijl ze zich bij haar dochter ook altijd liet leiden door liefde: wat moet ik doen om haar zoveel mogelijk van mij te laten houden? Wat grappig is: Rosa is ook streng voor hem. Ze is een zus en een moeder, gaat met hem om op zijn eigen niveau, maar schuwt ook niet verantwoordelijkheid te nemen. We kunnen uiteindelijk niet anders dan concluderen dat de komst van Koekie geen slachtoffers heeft gemaakt. En wat verder totaal onbelangrijk is, maar wel een plezier voor het oog: ze zien er geweldig uit als duo.

Zij de knappe, blank, blonde, voluptueuze jonge vrouw, hij de ontwapenende, elegante, piepkleine neger. Je ziet het onmiddellijk: ze zijn voor elkaar gemaakt.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten