Sandra Dijkers

redactie 22 jun 2018 Blogs

De jongens vinden elkaar vanmiddag in een spel op de trampoline met drie ballen. Regels vliegen door de lucht: ‘de groene rand telt niet mee’ en ‘je mag niet te hoog springen’. Ze hebben plezier, ze lijken in Marokko te landen.
Dan is het bedtijd.
Sam, de jongste, kruipt heel dicht tegen mij aan.
‘Papa, ik vind het niet meer zo fijn in Marokko. Ik mis Nederland. Ik mis mijn vriendjes op school en het voetbal. En ik mis vooral mijn buurvrienden.’
Dit had ik geen moment zien aankomen.
‘Mis je Micas en Adriaan?’ vraag ik.
Hij knikt. ‘Ik mis dat ik zo bij hen kan binnenlopen.’
Dat is inderdaad een groot verschil met Marokko. Hier loop je niet zo maar binnen.
‘Ik snap je. Dan gaan we morgen skypen met je oude klas en zie je ze allemaal weer even.’ Hij klaart wat op. ‘Geef alles wat tijd. We zijn hier pas vier maanden en ook papa heeft het wel eens moeilijk.’
‘Wanneer dan?’
‘Nou, als jullie allemaal naar school en het werk zijn, is papa alleen thuis. Dat vind ik wel eens moeilijk.’

Hij is er even stil van.
‘Durf je erop te vertrouwen dat je je plek zult vinden?’ Hij knikt en ik zie aan zijn blik dat hij het meent. Maar hij is nog niet klaar.
‘Papa, soms zou ik wel eens willen dat jij of mama naast mij zat in de klas. Dan konden jullie alles vertalen wat de juf vertelt. Want soms kan ik het niet meer volgen en crasht het in mijn hoofd.’
Het crasht in zijn hoofd!
‘Sam, ik snap dat heel goed. Wil je een tip van papa?’
Hij kijkt mij verwachtingsvol aan.

‘Als dat nou weer gebeurt, zet je alles in je hoofd even uit. En als de juf vraagt of je het hebt begrepen dan zeg je gewoon: nee.’
‘Ja maar papa, dan wordt ze boos’.
‘Dan leg je haar uit dat het in jouw hoofd is gecrasht en dat je van papa even alles moet uitzetten.’.
‘Ja maar papa, hoe zeg ik dat dan? Ik kan dat toch niet zeggen in het Engels!’
Hij heeft volkomen gelijk. ‘Zeg maar gewoon: ’It crashed in my head. Ik zal het de juf uitleggen. Oké?’
Ik zie opluchting maar hij voegt mij nog wel toe: ‘Wel morgen meteen doen hè, papa?’
Nu knik ik instemmend.

‘Zullen we gaan slapen?’
‘Ja, papa.’
Binnen een minuut is hij vetrokken. Ik ben niet geschrokken. Eerder opgelucht. Dit maakt ons verblijf hier betrouwbaar. Niet alleen maar hosanna maar op zijn tijd twijfel, teleurstelling en onzekerheid.
Ook bij Sam. Degene die dat nog het minst had laten zien.
We zijn alle vier onze plek nog aan het vinden. Soms lijken we geland en dan stijgt er toch weer eentje op, omdat het nog niet voelt om jezelf definitief aan de grond zetten in Marokko.
Nog even afstand houden.
Veilig.
Zo hoort het dan maar te zijn.
Voor nu.

Reageer op artikel:
Sandra Dijkers
Sluiten