Scheidingsgolf

redactie 21 jun 2018 Blogs

Onze vrienden gaan scheiden. Meerdere vrienden. Ze willen allemaal van elkaar af. Bij sommigen zag je het van verre aankomen, bij anderen is het een totale verrassing. Sommige vrienden vertellen het tijdens een lange wandeling, andere smijten het op tafel terwijl we met zijn vieren uit eten zijn. Bam.

Ik word daar een beetje stil van. Omdat ik weet hoe het is als je ouders scheiden, maar ook omdat ik weet hoe het is om een nieuw gezin te bouwen op de scherven van een ander. Het ene is me overkomen, het andere heb ik zelf gedaan. Ik ben een soort van ervaringsdeskundige en mijn eerste reactie is redderen, omdat zo’n scheiding niet meevalt. Weten ze het wel zeker? Valt er iets te keren? Ik wil ze graag wat leed besparen of wil ik eigenlijk wat anders?

Goedbeschouwd is alles aan een scheiding egocentrisch. Degenen die uit elkaar gaan, kiezen na een lange worsteling voor zichzelf. Maar wij, hun vrienden reageren ook egocentrisch. We willen dat onze vrienden bij elkaar blijven omdat we het zo leuk hebben samen. De etentjes, het sporten, de concerten en de vakanties. We willen niet dat daar iets aan verandert. Het was toch altijd heel gezellig? De gesprekken die we voeren met elkaar als twee stellen of als individuele vrienden zijn dus gericht op behoud van hun relatie en behoud van onze vriendschap zoals die was.

En daarmee reageren we eigenlijk net als hun kinderen waarschijnlijk zouden doen. Zolang er geen sprake is van woeste dreiging (en zelfs dan nog!) zien de kinderen het liefst hun ouders bij elkaar. Alles was toch goed zoals het was? We horen toch bij elkaar? We houden niet van scheiden en breken. We willen lijmen en vasthouden.

Zoals dat waarschijnlijk gaat als alles om je heen piept en kraakt: mijn man en ik zijn momenteel erg gelukkig. Niks geen ramkoers, niks geen onbegrip, wij gaan goed geolied. Ik vind het romantischer om te denken dat het goed gaat omdat we goed bij elkaar passen en dat de rampspoed om ons heen er niets mee te maken heeft. Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat we uiteindelijk in staat zijn geweest om onze ego’s een tijdje op te bergen. Hij en zijn ex door alle gevoeligheden te parkeren en goed te co-ouderen. Ik en de stiefvader door andermans kinderen op te voeden. Een scheiding zelf is egocentrisch maar wat er daarna komt als het goed is, niet meer.

Ik probeer mij in de gesprekken met de echtbrekers niet te focussen op mijn eigen belang – gezamenlijk mahjongen – maar op het opbergen van je ego. Is de vriendin die gaat scheiden toe aan de onvermijdelijke stiefmoeder die zich straks over haar kinderen gaat ontfermen?

Tijdens een vrijdagavondetentje met vrienden kwamen de gebroken gezinnen ter sprake. Hij grapte dat hij best uitkeek naar een gebroken gezin omdat hij dan in ieder geval de helft van de tijd van de gebroken nachten af was. Zij grapte terug dat hij rekening kon houden met één weekend in de twee weken omdat ze niet dacht dat ze haar kinderen langer zou kunnen missen. Bam. Gelukkig zijn ze nog heel gelukkig samen.

Reageer op artikel:
Scheidingsgolf
Sluiten