Schokkend: Koekie is bang voor negers!

redactie 22 jun 2018 Blogs

Halverwege onze Amerika-vakantie bezochten we, zonder enige reden, het dorpje Warrentown in de staat Georgia. Koekie, onze 11-jarige zwarte pleegzoon, werd er snel onrustig. Mijn vrouw en ik hadden geen idee waarom. Toen we een broodje aten op een van de weinige plekken waar dat kon – Doug’s heette die en het was een combi van eetgelegenheid, winkel en gokplaats – veranderde zijn stemming langzaam van onrustig in paniekerig.

Mijn vrouw en ik keken elkaar aan en keken daarna eens rustig om ons heen. Wij waren de enige twee blanken, verder waren er alleen maar Afro-Amerikanen aanwezig, zowel het complete personeel als de ongeveer vijftien aanwezige klanten was zwart. Koekie wilde hier maar één ding: weg! In sneltreinvaart at hij zijn broodje op en trok mijn vrouw mee naar buiten terwijl ik me in de rij voor de kassa’s aansloot en wachtte totdat mijn voorgangers hun krasloten hadden ingeslagen.

Later zocht ik op internet naar Warrentown: ruim 2000 inwoners, bijna 70 procent Afro-Amerikaans en zo’n 35 procent leefde onder de armoedegrens. En tja, Doug’s was inderdaad niet de allergezelligste zaak waar we in drie weken Amerika onze lunch gebruikt hebben.

In mijn vakantiedagboek schreef ik: wij hebben de enige neger die bang is voor negers.

Het was niet het enige zwarte incident in die weken.

Op een woensdagavond gingen we met zijn drieën naar het Olympisch Park in Atlanta. Daar was een optreden van een band en het publiek, een man of 4000, bestond voor zover ik het kon zien, alleen uit zwarte mensen. Mijn vrouw en ik waren de twee pepermuntjes in de zak drop. Het was een vrolijk samenzijn en wij werden toegelachen en in elk opzicht vriendelijk en hartelijk bejegend. We voelden ons er erg thuis. Maar dat gold niet voor Koekie. Zijn gemoedstoestand ging razendsnel van onrustig naar paniekerig naar totaal hysterisch. ‘Mensen staan op mijn tenen,’ piepte hij (was niet waar). ‘Ik wil hier weg!’ huilde hij. We hadden geen keus en verlieten dit leuke feest.

Tijd voor wat amateurpsychologie.

Waarom is een zwart kind bang voor zwarte mensen?

Het enige antwoord wat ik kan bedenken, is volgens mij veel te simpel, maar we moeten het ermee doen: al het leed en al de ellende die hem in zijn leven zijn aangedaan komt voor rekening van zwarte mensen. Het was niet voor niets zijn uitdrukkelijke wens om in 2009 geplaatst te worden in een wit pleeggezin. Aan die wens is voldaan. Hij heeft er ook een witte buurt bijgekregen; nog steeds zie ik, nadat onze buren die een zwart adoptiekind hadden zijn verhuisd, in onze straat bijna geen zwarte mensen.

In Atlanta bezochten we ook de Martin Luther King Historic Site. Dat ligt in een volstrekt verpauperde buurt en de weg daarnaartoe via een junkie- en zwerversstation was niet prettig. Maar nadat die hindernis genomen was en Koekie zich had laten fotograferen voor de graven van meneer en mevrouw King ging hij helemaal op in de kerk waar dominee King gepreekt had en in alles wat het museum te bieden had. ‘Maar waarom hingen ze vroeger negers op?’ vroeg hij toen hij stond te kijken naar foto’s van lynchpartijen. Hij wilde gefotografeerd worden bij de wagen waarop de kist met dominee King erin zijn laatste tocht gemaakt had. Wij vertelden hem over het belang van Martin Luther King, dat zonder diens inzet het leven voor zwarte mensen nog steeds klote zou zijn. Dat de wereld mensen als King en Mandela nodig had; mensen die hun eigen leven opofferden om het leven voor anderen beter te maken.

Hij luisterde en keek aandachtig. Op dat moment was hij zwart en bij het weggaan kocht hij voor vijf dollar een Martin Luther King 2012 kalender. Die hangt nu in zijn kamer.

Dat dan weer wel. Hij beseft soms heus wel dat hij zelf een kleur heeft. Maar dat doet hij het liefst in een omgeving waar hij er zo min mogelijk mee geconfronteerd wordt. Op een plek waar hij kleurenblind mag zijn.

Reageer op artikel:
Schokkend: Koekie is bang voor negers!
Sluiten