Schooltje spelen

De lange vakantiedagen zijn een testcase voor ouders. Want ook wij zijn uit ons ritme, zonder school en zonder opvang. Toch beschouw ik deze dagen als een uitdaging. Je kinderen zijn immers maar een keer jong en de periodes die je van ˜s morgens vroeg tot ˜s avonds laat met ze doorbrengt zeldzaam.

We drinken koffie in de tuin. Mijn vriendin en ik. ˜Weet je, zegt ze, ˜als er school is, verlangen kinderen naar vakantie. Is het vakantie, dan verlangen kinderen naar school. Echt waar. Sinds de vakantie begonnen is, speelt haar 5-jarige zoon de hele dag door ˜schooltje. Met zijn buurmeisje.
Mijn vriendin pakt een denkbeeldige absentielijst en pen, en doet haar zoontje na: ˜Isa? Is Isa er? Ja, die is er. Bob? Is Bob er? Ja, die is er. Marijn? Ze lacht. ˜Jouw kinderen niet, vraagt ze verbaasd.

˜Nee, mijn kinderen niet, antwoord ik bedremmeld. Mijn kinderen zijn blij dat ze vakantie hebben. De enige die nog obsessief bezig is met schooltje spelen, ben ik. Ik laat Sam en Nuschka de afgelopen dagen klokkijken en munten bij elkaar optellen. Klokkijken omdat Sam een horloge wil, en munten tellen omdat ik hem sinds kort zakgeld geef. Wat dat betreft ben ik helemaal geen leuke moeder. Gisteren moesten ze me helpen met het snoeien van de heg. Ze mochten de takjes knippen, harken, en dorre bladeren zoeken. Het ging tegen heug en meug, en alleen met een beloning in het vooruitzicht kreeg ik ze zo ver dat ze niet na vijf minuten het bijltje erbij neergooiden. Tijdens het klokkijken en munten tellen, hoor ik mijn kinderen zuchten en steunen, en heimelijk verlangen naar de televisie of de nieuwe Wii. Maar mama is streng. Kort voor de televisie en kort op de Wii. Snoepen mogen ze alleen als ze eerst iets gezonds hebben gegeten en laat naar bed gaan alleen als we op stap of uit eten zijn geweest.

De gulden middenweg tussen kinderarbeid en lamlendig voor de televisiehangen is iets wat zowel ik, als de kinderen zinvolle tijdsbesteding vinden. Dat zijn de uitjes naar vrienden of familie, naar de dierentuin, de speeltuin, naar een strandje in de buurt, het bos, of een fietstochtje maken. Maar na drie weken vakantie heb je dat allemaal al tot in den treuren gedaan. Dan hebben ze gerekend en televisiegekeken, dan ben je eruit geweest en is het aftellen geblazen. Aftellen tot je echt op vakantie kan, of voor wie in Nederland blijft, tot de vakantie voorbij is.

En dan is het heet. Dan zijn alle vriendjes uit de straat weg.
˜Mama, mogen we een ijsje? Nee? Waarom niet?

Nuschka heeft al haar kleren uitgegooid en hangt sloom op de trampoline. Sam ligt op het gras en probeert met zijn voeten de trampoline om te duwen, in de hoop dat zijn zusje eraf zal glijden, of – nog leuker – dat ze het op een gillen zal zetten. Want dan krijgt hij tenminste aandacht van mama. Maar mama wil haar eigen dingen doen: het huis opruimen, de was ophangen, benen scheren, de krant lezen, haar weblog bijhouden

˜Waarom gaan jullie niet even in de boomhut zitten? Of in het duivenhok dat ik vorige week helemaal voor jullie schoon heb gemaakt? Neem een duik in jullie plastic zwembad! Pak je voetbal, ga fietsen!
Ze blijven roerloos liggen. Verveeld. Onvoorstelbaar in deze tijd, maar het is mogelijk. En dan is het aan de ouder om diep adem te halen en erop te vertrouwen dat juist de verveling kinderen aanzet tot nieuwe spelideeen. Diep ademhalen en de kinderen zelf omhoog laten klauteren uit hun dal. Al druist het tegen het gevoel in om je kinderen nu eens een keer niet te entertainen.

Reageer op artikel:
Schooltje spelen
Sluiten