Sneuvelen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Veel samengestelde gezinnen halen de eindstreep niet. Ik heb geen deprimerende cijfers bij de hand, ik heb ze ook nooit opgezocht, ik vond de gedachte al ontmoedigend genoeg.

Ik snap al die breuken wel, het is een lastig parket voor alle deelnemers. Veel verwachtingen die niet waargemaakt worden, te veel goede bedoelingen die sneuvelen op de botte werkelijkheid, te weinig aandacht, te veel frustraties. Ik ben opgegroeid in de Achterhoek en daar krijg je altijd het volgende gratis advies mee: ‘Kalm an, hè.’ Dat heb ik zoveel mogelijk geprobeerd: ademhalen, uithuilen, lachen om jezelf en eerlijk blijven.

Het stiefgezin heeft hinder van bloedlijntjes, van de omgeving, van de exen, maar de kersverse geliefden zijn zelf natuurlijk ook een groot probleem. Ik ben niet zo van de ridder op het witte paard, mijn romantiek is meer die van Goethe, daar hoort een bepaalde portie pijn bij. Misschien is dat mijn geluk, want de ruzies en frustraties zijn soms best pittig.

Dan hoor ik mezelf ineens roepen dat ik zijn kinderen sta op te voeden als ik vind dat hij te weinig heeft bijgedragen de afgelopen tijd. En met hetzelfde gemak roep ik dat het ook mijn kinderen zijn als ik vind dat hij te veel aan mijn gevoelens voorbijgaat. Ik toss die kinderen als voor- en tegenargumenten heen en weer. Net zo makkelijk.

Op een iets verstopter niveau kan het ook ingewikkeld zijn. Bijvoorbeeld als mijn man ziet dat de kinderen mij makkelijker vertrouwen dan hem. Dat kan natuurlijk komen doordat ik veel tijd met ze doorbreng, of doordat ik een relatieve buitenstaander ben, maar misschien is het wel omdat ik gewoon retegoed met ze kan praten. Tja, dan moet hij toch even slikken. Andersom is de relatie met hun vader voor mij op momenten ook ondoorgrondelijk en onnavolgbaar, daar sta ik bij en kijk ik naar. Net zo frustrerend.

Ik signaleer soms eerder dan hij dingen in hun ontwikkeling of ik verzin een praktische oplossing voor wat opvoedkundige ellende en dan verwacht ik een complimentje. Een soort vindersloon. Waarschijnlijk is dat een afwijkende wens en ik vraag me af of ik dat ook verwacht als het over mijn eigen kind gaat. Ik kan daar lang en kort over nadenken, maar het is een zinloze oefening omdat mijn man amper aan complimenten doet.

Ik weet niet hoe het zou zijn geweest als we geen samengesteld gezin zouden zijn geweest. Gewone relaties stranden ook één op drie – kijk, die cijfers heb ik wel paraat – dus misschien valt er niet zoveel zinnigs over te zeggen. We gaan binnenkort lekker met z’n tweeën weg, even zonder kinderen, van welke leg dan ook. Dat kan ik iedereen aanraden.

Reageer op artikel:
Sneuvelen
Sluiten