Snoevende ouders

redactie 21 jun 2018 Blogs

'Ha, Anne!' Een stem uit een ver verleden. Het is Klaas, een jongen die ik ken uit mijn studietijd. Nou jongen. De sexy krullenkop is in de loop der jaren veranderd in een pittig grijs-kaal stekelkopje. En van de gespierde torso is ook niet veel meer over. Maar he¨, wie ben ik? In een sneltreinvaart informeren we elkaar over onze vorderingen sinds 1985. We werken het hele scala af: liefde, relaties, gezondheid, werk. Al snel komen we aan bij het favoriete onderwerp: de kinderen.

Drie heeft hij er: twee meisjes en een jongen. En nog voordat hij hun namen heeft genoemd, begint het. Achteloos deelt hij me mee dat ze alle drie op het gymnasium zitten. En ja, daar gaat het echt ge-wel-dig goed. Hij kan niet anders zeggen. Zijn oudste dochter doet twee profielen tegelijk. En laatst, ja zo grappig, vertelde ze thuis dat ze er nog maar een extra vak bij had genomen omdat ze anders niks zou leren over Socrates of Plato. Zijn jongste zit net in de brugklas. Nee hoor, helemaal geen last van de overgang gehad. Maar ze was dan ook zo he-le-maal klaar met dat basisonderwijs. Nu wordt ze tenminste weer uitgedaagd. En toevallig dat hij mij nu spreekt, want hij heeft net gehoord dat ze de hoofdrol in de brugklasmusical heeft gekregen. Zijn zoon doet eindexamen. Stress? Eh nee, daar heeft hij niet veel van gemerkt. Nou ja, het is wel lastig om die 8 gemiddeld te houden om straks niet te hoeven loten voor medicijnen.

Op dit moment in de conversatie kon je mij opvegen vanonder het zoetwarenschap. Zo klein was ik inmiddels geworden. Moest ik nou beginnen over de flitsende havocarriere van mijn zoon? Dat-ie maar vier onvoldoendes heeft gehaald tijdens zijn laatste schoolexamenweek? Of zou ik iets zeggen over mijn dochter die al twee keer is uitgeloot voor geneeskunde omdat ze “ nee inderdaad “ geen 8 gemiddeld stond? Of kon ik scoren met de opmerking van school dat mijn brugklassertje toch echt iets meer moet gaan opletten?

Ik dacht dat we het stadium van snoeven over ons nageslacht inmiddels wel voorbij waren. Niet dus. Want ook veel andere zoons en dochters kunnen onvoorstelbaar goed tennissen, zitten in de Honours Class van hun studie, of zijn net uit een paar honderd kandidaten uitverkoren om die populaire toneelopleiding te doen. Van wie ze het hebben is mij vaak een volkomen raadsel. Hun ouders zijn me maar zelden opgevallen als briljante genieen.

Met Klaas was het gesprek snel afgelopen. Toen er een minuutje stilte viel in de lofzang op zijn kinderen, sloeg ik mijn slag. Tussen neus en lippen door liet ik vallen dat mijn zoon een paar weken geleden iemands leven heeft gered. Zo. Daar kunnen die professoren in de dop van hem nog een puntje aan zuigen.

Reageer op artikel:
Snoevende ouders
Sluiten