Stervensbegeleiding

antwoord

Wat een verdrietig verhaal. Het zwaar om naast je eigen proces en verdriet ook je kinderen goed te begeleiden, maar heel goed dat je er zo over nadenkt. Elk kind reageert weer anders op dit soort gebeurtenissen en het is ook een beetje aanvoelen wat voor welk kind het beste is. 
Ik kan je wel wat ideeën geven:

  • Ik raad altijd aan om eerlijk te zijn, maar wel op maat en gedoseerd. Je hoeft niet alles te vertellen en ze met details op te zadelen, maar vertellen wat de feiten zijn is wel heel belangrijk. Wanneer je kinderen niet vertelt hoe het zit, is hun fantasie meestal veel erger dan de werkelijkheid en dat kan behoorlijk angstig voor ze zijn.
  • Zorg dat je je taalgebruik aanpast aan de leeftijd van een kind. Praat in simpele maar duidelijke taal, die ze begrijpen.
  • Bereid kinderen voor op wat komen gaat en hoe het zal verlopen, dat geeft ze houvast. Als je naar hem toegaat, vertel dan ook wat ze kunnen verwachten, dan zijn ze voorbereid. 
  • Betrek kinderen daar waar het kan en daar waar ze willen. Willen ze het even niet? Ook goed, en benoem dat ook naar ze. 
  • Laat kinderen hun emoties uiten wanneer ze dat willen en maak daar dan ook tijd voor – al komt dat niet altijd uit. Vraag ze niet om de emotie of vraag uit te stellen. Vraag er ook regelmatig even naar. Het terugtrekken van je dochter geeft wellicht aan dat ze niet goed weet hoe ze met deze boodschap moet omgaan. Logisch ook op die leeftijd. Je kunt dat benoemen en aangeven dat je dat heel goed begrijpt. Dat ze er altijd met je over mag praten maar dat het niet hoeft. 
  • Je eigen emoties laten zien is goed. Zo zien ze dat die er mogen zijn en ben je ook eerlijk tegen ze. Te veel en vaak je emoties laten zien, kan voor kinderen heftig zijn. Dus hou dat een beetje in de gaten als dat lukt. Naast al het verdrietige moeten kinderen ook lekker kind kunnen blijven zijn. Als je ze daar de ruimte voor geeft, doen ze dat meestal vanzelf. 

Heel veel sterkte met alles!

Reageer op artikel:
Stervensbegeleiding
Sluiten