Stevige omhulling

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Wat doe je dan als Yaël zo boos wordt?' vraagt mijn collega.
'Dan plet ik haar,' zeg ik.
'Pletten?' Ik zie haar fronsen.
'Ja, dat woord is misschien niet helemaal goed gekozen.'

Ik leg mijn collega uit dat Yaël haar emoties soms niet kan stoppen. Een woedeaanval begint meestal met een klein ongenoegen als dingen anders lopen dan verwacht – de feestdagen vormen dus een ideale voedingsbodem. Als ik dat ongenoegen niet snel weet weg te nemen, kan het zomaar uitgroeien tot een urenlange boze toestand. Het is dus zaak tijdig in te grijpen. Dat ingrijpen doe ik door haar te pletten: ik pak haar stevig vast, druk haar tegen me aan en wieg haar zachtjes, terwijl ik met mijn sloomste, laagste stem zeg: 'Je bent boos hè, je kunt niet stoppen met boos zijn, je kunt er niks aan doen.'

'Ik snap het, maar misschien moet je het inderdaad anders noemen,' zegt mijn collega. 'Branding en marketing zijn alles hè.'

Oké, 'pletten' kan dus niet. 'Stevig vastpakken' dan? Dat klinkt ook al snel alsof ik mezelf niet helemaal in de hand heb, terwijl het juist een heel beheerste aanpak is, die veel geduld vergt. Weet je wat? Ik noem het 'stevige omhulling'. Dat klinkt leuk hulpverlenersachtig en 'omhulling' is een favoriet woord in de antroposofische gehandicaptenzorg. Het kan ook zo in een rapport: 'Als kind een woedeaanval heeft, brengt moeder het tot rust met stevige omhulling.'

Meestal werkt de 'stevige omhulling' en voel ik de spanning uit haar lichaam wegvloeien. Soms niet. En dan weet ik het eerlijk gezegd ook niet meer. Op Nieuwjaarsdag was er zo'n moment. Of nou ja, moment, Yaëls uitzinnige, hysterische woedeaanval duurde uren en ik wist niet meer wat ik moest doen. Pogingen haar vast te pakken beantwoordde ze met bijten, krabben en knijpen, begripvolle woorden haalden niets uit, een afleidend liedje zingen werkte niet, Nijntje-filmpjes boden geen soelaas en mijn geïrriteerde 'hou eens op nou' hielp al helemáál niet. Ik voelde me een opvoedkundig drama omdat er geen enkele lijn zat in mijn probeersels. Het eindigde ermee dat ik Yaël de gang in duwde, naar Hanno, die daar een lamp aan het ophangen was, terwijl ik zei: 'Hier, ik ga koken, ik kan er niet meer tegen.' Ik deed de deur dicht, hoorde de woede in de gang doorgaan en voelde me een mislukkeling.

Hanno liet Yaël op ons bed uitrazen en kwam haar even later vertellen dat het nu afgelopen was. En dat hij niet van plan was dit soort gedrag in de toekomst nog te accepteren – wat mij een vrij moeilijke zin leek voor Yaël, maar ze luisterde wel.

De feestdagen zijn gelukkig voorbij, alles is weer normaal. Hopelijk is mijn 'stevige omhulling' voorlopig even genoeg.

Reageer op artikel:
Stevige omhulling
Sluiten