Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Ik ben op zoek naar de goede balans. Dit keer tussen een soepele stiefmoeder zijn en een strenge slavendrijver. Er zitten meerdere kleine verschillen tussen de beide huishoudens en het aantal klusjes dat de kinderen moeten doen is er een van. Laatst werd ik aan het denken gezet.

Aan het einde van de kerstvakantie zaten wij – de echte moeder, stiefmoeder en dochter – bij de overdracht te kletsen. De moeder vertelde dat haar neefjes het momenteel thuis niet zo makkelijk hebben omdat ze heel veel klusjes moeten doen van hun stiefvader. Zoef! Mijn stiefdochter draaide hoorbaar haar hoofd om naar mij en keek me vragend en beschuldigend aan – tegelijkertijd, dat kan ze.

Ik weet dat ik meer van ze vraag aan huishoudelijke klusjes dan ze in hun andere huis voor hun kiezen krijgen. En bij mij geldt altijd de regel: als je moppert over een klusje kun je er nog een bij krijgen omdat je blijkbaar nog energie overhebt om te mopperen. Ik vind dat ik niet buitensporig veel vraag. Het gaat om tafeldekken, afruimen, afwas in de machine zetten (en uitruimen als je op een schone vaat stuit), zelf de schone was opruimen en kranten en glas wegbrengen als ik dat vraag. En soms naar de winkel hollen als ik wat vergeten ben. En je eigen rommel opruimen. Tja.

Ik wil gewoon aan het einde van de rit geen kinderen afleveren die niet weten hoe je met een keukendoekje de tafel afneemt. Maar kan ik van mijn stiefkinderen hetzelfde vragen als van mijn eigen kind? Voelen zij zich soms goedkope slaafjes in mijn huishouden? Vroeger had ik een vriendinnetje bij wie ik altijd vol mee moest draaien met de klusjes als ik kwam spelen. Van een middag ribessen ritsen tot ontbijt op bed brengen bij de ouders als ik bleef logeren. Ik kwam toch spelen en niet werken? Met het uitgraven van hun zwembad had ik minder moeite omdat ik daar later in kon zwemmen, maar verder?

Ik zou niet willen dat mijn stiefkinderen straks op die manier terugdenken aan hun jeugd bij mij. Misschien zit de spanning er wel in dat ze het hun moeder makkelijker weigeren als zij hun iets vraagt en het bij mij schoorvoetend uitvoeren omdat ze zich meer te gast voelen? Of omdat ze weten dat ze anders nog een klusje krijgen?
Ik heb echt geen idee en ga maar door op de ingeslagen weg. Dat is voorlopig vermoeiend omdat ik nog altijd overal om moet vragen. En ik blijf er uitleg bij geven. ‘Als ik in drie potten tegelijk sta te roeren om iets lekkers voor jullie te maken, rennen jullie zonder morren naar de winkel voor mijn vergeten ingrediënt.’

Laatst dekte mijn stiefdochter uit zichzelf de tafel. Gewoon omdat ze zag dat het moment daar was. Dan valt alles met een zachte zucht op z’n plek.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten