Stiefmoeder perspectief

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ik zie mijn samengestelde gezin vaak van achteren. Of eigenlijk is het dan geen samengesteld gezin meer, maar een deel van het gezin in originele versie. Ik heb het over de keren dat we ergens naar toe wandelen of op een dagtripje zijn.

Het is echt niet zo dat er nooit iemand naast mij loopt, maar uiteindelijk klonteren zij altijd samen. Als ze naast mij lopen dreigen we in de knoop te raken, alsof we het grote lijf van mijn man missen dat het tempo bepaalt en de richting aangeeft.

Mijn man en zijn kinderen, hij heeft er aan elke hand één, als een magneet met twee pluspolen. Ook nu ze wat ouder zijn. Ze lopen als een drie-eenheid voorop, en ik op wat afstand erachteraan. Als ik zwartgallig ben, zou ik kunnen zeggen dat ik er als een wormvormig aanhangsel met de versnaperingen en het fototoestel achteraan loop. Nog net niet overbodig. Als ik melancholisch ben, zou ik kunnen zeggen dat ik de natuur even hoor zuchten als ze weer samen lopen. Omdat door niet nader te noemen afleidingen het natuurlijk evenwicht even verstoord was, maar nu weer is hersteld. Als waterdruppels die weer samenvloeien. Als Barbapapa’s. Maar dan ben ik dus melancholisch.

Het is namelijk op zich niet hinderlijk.

Als ik dus heel eerlijk ben, vind ik het wel lekker om alleen achteraan te lopen. Even op adem komen, even wat afstand scheppen, even kijken naar hoe ze samen zijn. Het is niet heel erg belangrijk, het is geen groot ding. Het is een ding, het is. Het is het stiefmoeder perspectief: het gezin op een afstandje bezien, als een buitenstaander binnen handbereik. Het geeft me tijd om na te denken en dingen letterlijk in perspectief te plaatsten. Dat is heel prettig.

Ik kijk naar hun lichte x-pootjes, zie hoe ze in gesprek zijn, en maak het liefst een foto van ze. Soms doe ik dat dan ook. Andere keren maak ik alleen met mijn handen een kader en kijk erdoorheen. Klik. Hoe leuk zou het zijn om een hele serie te hebben?

Vroeger liep ik rustig even alleen, later met een baby op mijn buik of achter een kinderwagentje. Inmiddels wandelt mijn dochter gezellig naast me. Alsof zij ook ziet dat haar oudere broer en zus gewoon even met papa lopen, het natuurlijke ervan.

Niet lang na het fotomoment vind ik dat het lang genoeg geduurd heeft. Als niet mijn dochter het gat al heeft gedicht tegen die tijd, versnel ik zelf mijn pas en sluit ik aan. ‘Hé, wacht even op mij!’

Reageer op artikel:
Stiefmoeder perspectief
Sluiten