Stiefmoeder zkt. afzondering

redactie 21 jun 2018 Blogs

Hoe moeilijk kan het zijn om mij af te zonderen van het gezin? Onze woonverdieping is een grote ruimte, er is nergens een klein hoekje of een apart kamertje. De kinderen beginnen heel voorzichtig wat in hun eigen kamertje te zitten maar het liefst is iedereen altijd bij elkaar in die ene ruimte. Met tv, laptop, smartphones, muziek, stemmen en spelletjes, en alles door elkaar. Het is net als de berg tassen die zich onvermijdelijk in de gang verzamelt: alles op één grote hoop.

Als je kleine kinderen hebt, kun je moeilijk met een koptelefoon op in een andere ruimte gaan zitten (geloof me, ik heb het overwogen), maar inmiddels kan ik natuurlijk prima op mijn slaapkamer gaan zitten als ik rustig wil lezen of schrijven. Ik doe het alleen bijna nooit.
Ik blijf midden in die woonkamer zitten en bemoei me overal tegenaan, kan me buiten geen gesprek houden en struikel letterlijk en figuurlijk over mijn gezinsleden en hun troep. Over hen die prima hun eigen dingen kunnen doen zonder last te hebben van elkaar. Gezellig.

Mijn vader zat vroeger veel afgezonderd van de rest van het gezin en ik heb daar denk ik een tik van meegekregen. Het voelt als een vorm van capituleren, van falen. Ik wil niet onbereikbaar zijn voor mijn gezin. Tja. Nogmaals de vraag: hoe moeilijk kan het zijn? Best moeilijk dus, en als stiefmoeder heb je die afzondering misschien nog wel meer nodig dan een gewone mama.

Komt nog bij dat hun vader een grote enthousiaste man is die de meest stompzinnige uitjes als iets erg gezelligs kan laten klinken. Als iets wat ik zou missen als ik zou afhaken. Zoals nieuwe braadworsten proeven op de markt, terwijl ik de markt echt haat. En dan sta ik op de zaterdagse markt in het gekrioel en bedenk ik dat ik ook thuis in alle rust de krant had kunnen lezen. Te laat.

Iemand complimenteerde me laatst met het besef dat ik tijd voor mezelf moest nemen. Maar er zit nog flink wat ruimte tussen droom en daad. Ik heb op mijn slaapkamer een bankje neergezet waar ik op kan gaan zitten. Ik heb zelfs wat leuke kussentjes gekocht en mooie foto’s opgehangen. Maar ik zit er zo weinig dat mijn man het gebruikt om zijn kleren op te leggen. Je bedelft mijn bankje, roep ik dan. En hij werpt tegen dat het bankje daar doelloos staat en hij zijn spullen daar net zo goed kan neerleggen.

Laatst was het dan zowaar gelukt om met een boek op mijn bankje te gaan zitten. Vrij snel hoorde ik mijn stiefdochter van verre naar me roepen. Ik wilde nog tegen haar zeggen dat ik me altijd afvraag waarom de kinderen van zover naar me roepen als ze mijn antwoord toch niet kunnen horen tenzij ik terug schreeuw (wat ik niet wil). Maar ik kon helemaal niets zeggen omdat ze hard moest lachen toen ze me op mijn bankje vond. ‘Haha, daar zit nooit iemand en nu zit jij er ineens.’

Ze vond het maar een raar gezicht.
‘Wen er maar aan,’ zei ik terug, meer tegen mezelf dan tegen haar.

Reageer op artikel:
Stiefmoeder zkt. afzondering
Sluiten